Koronka księżniczki Poli

— Bajka do czytania —

W małym królestwie, gdzie na niebie zawsze świeciło słońce, mieszkała księżniczka Pola. Miała długie, złote włosy i sukienkę w kolorze nieba, ale najbardziej lubiła biegać po ogrodzie pełnym róż. Biegała tak szybko, że nikt nie mógł jej dogonić – nawet jej własna korona.

Pewnego razu, gdy Pola pędziła przez ogród, jej maleńka korona spadła z głowy i poturlała się między krzaki. Księżniczka nawet tego nie zauważyła, bo była zbyt zajęta gonieniem motyla.

Dopiero wieczorem, gdy służąca pomagała jej się umyć, Pola krzyknęła: „Gdzie jest moja koronka?”. Szukała pod poduszką, w szafie, nawet w wannie z pianą – nigdzie jej nie było.

Zasmucona Pola wyszła do ogrodu. Księżyc świecił srebrzystym blaskiem, a wśród róż usłyszała ciche pohukiwanie. To była mądra sowa Mela, która mieszkała w starej lipie.

„Dzień dobry, księżniczko. Widziałam, jak gubiłaś swoją koronę. Biegłaś jak wiatr, nie patrząc pod nogi. A twoja korona spoczywa pod krzakiem jaśminu” – powiedziała sowa, mrugając okiem.

Pola ostrożnie poszła w miejsce, które wskazała Mela. Rozgarnęła liście i zobaczyła swoją koronę, która błyszczała w blasku księżyca. „Dziękuję, Melo! Gdybym tylko zwolniła, sama bym ją znalazła” – szepnęła księżniczka.

Od tego dnia Pola zaczęła częściej chodzić wolniej. Zauważyła, że w ogrodzie jest mnóstwo małych skarbów: biedronki na listkach, muszelki w strumieniu i migoczące gwiazdy, które pojawiały się co wieczór.

Tej nocy księżniczka położyła się do łóżka, a na jej nocnym stoliku stała mała korona. Przez okno wpadało światło gwiazd, a sowa Mela pohukiwała cichutko: „Dobranoc, Polu. Pamiętaj, aby czasem przystanąć i rozejrzeć się wokół.” Pola uśmiechnęła się i zamknęła oczy, a sen przyszedł cicho jak liść opadający na trawę.

I tak, gdy wszystkie gwiazdy na niebie zamrugały do niej, księżniczka zasnęła spokojnie, wiedząc że najcenniejszych rzeczy nie znajdzie się w biegu, tylko w cierpliwości i uwadze.