Bajka o małej księżniczce i niesfornym smoku

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w malutkim zamku na wzgórzu, mieszkała księżniczka Zosia. Miała złote loczki i uśmiech jak słońce, ale czasem bywała samotna, bo bawiła się tylko swoimi lalkami.

Pewnego dnia na dziedziniec wpadł mały, zielony smok, który wcale nie ział ogniem – tylko kichał, a z jego nozdrzy leciały kolorowe bąbelki.

Księżniczka Zosia zobaczyła smoka i schowała się za tronem. Ale smok był malutki i miał smutne oczy. – Nie bój się – powiedział cichutko – szukam kogoś do zabawy.

Zosia podeszła bliżej. Smok mrugał jak wielki kot. – Masz na imię? – spytała. – Jestem Bąbel – odpowiedział i znów kichnął, wypuszczając różowe bąbelki. Zosia zachichotała z radości.

– Chodź, pokażę ci mój zamek – powiedziała dzielnie. I razem wbiegli po schodach. W komnacie pełnej poduszek Zosia bawiła się lalkami, a Bąbel bąbelkował na dywanie. Ale Zosia szybko zorientowała się, że lalki nie chcą dzielić się zabawkami ze smokiem.

Zosia pomyślała chwilę. – Wiesz co? Podzielimy się wszystkim! – zawołała. I dała Bąblowi swoją ulubioną lalkę w niebieskiej sukience. Bąbel uśmiechnął się, a jego ogon zatańczył z radości.

Bawili się tak długo, że słońce schowało się za wzgórze. Wtedy Bąbel ziewnął i powiedział: – Muszę już lecieć do mojej mamusi smoczycy. Ale jutro wrócę!

Księżniczka Zosia przytuliła go na pożegnanie. – Dziękuję, że nauczyłeś mnie dzielić – szepnęła, a Bąbel zostawił jej na dłoni małą, błyszczącą łuskę.

Nad zamkiem rozbłysły gwiazdy. Zosia położyła się do łóżka, trzymając łuskę i myśląc o przygodzie. Cisza otuliła pokój, a sen przyszedł lekko jak bąbelkowy oddech smoka. Dobranoc, księżniczko.