Księżniczka Lunia i Rycerz Nocny

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w zamku na wzgórzu, mieszkała mała księżniczka o imieniu Lunia. Była bardzo radosna w ciągu dnia, ale gdy zapadał zmrok, robiła się niespokojna. Każdej nocy leżała w swoim łóżku i nie mogła zasnąć, bo ciemność wydawała jej się duża i groźna.

Pewnego wieczoru, gdy Lunia znów przewracała się z boku na bok, usłyszała cichutki dźwięk. To było jakby kroki małych stóp na drewnianej podłodze. Otworzyła oczy i zobaczyła drobnego rycerza w srebrzystej zbroi. Miał hełm z piórkiem i tarczę, która lśniła blaskiem księżyca.

– Nie bój się, księżniczko – powiedział rycerz cichym, miękkim głosem. – Jestem Rycerz Nocny. Przynoszę spokój tym, którzy boją się ciemności. Lunia zdziwiła się, ale nie bała się go wcale. – Jak możesz mi pomóc? – zapytała.

Rycerz Nocny zaprowadził ją do wielkiego okna w wieży. – Popatrz – szepnął. Na niebie świeciły tysiące gwiazd, a księżyc wisiał nisko, jakby chciał się do nich przytulić. – Noc jest jak miękki koc – powiedział rycerz. – Daje odpoczynek po całym dniu. Lunia zaczęła dostrzegać, jak pięknie migoczą gwiazdy.

Potem rycerz pokazał jej, jak słuchać ciszy. – Zamknij oczy i wsłuchaj się w szept nocy – szepnął. Lunia usłyszała szum wiatru, dalekie pohukiwanie sowy i bicie własnego serca. To były znajome dźwięki, ale nigdy wcześniej nie zwracała na nie uwagi. Poczuła, że jej oddech staje się wolniejszy.

– Mam dla ciebie mały prezent – rzekł Rycerz Nocny i położył na poduszce malutki, srebrny kamyk. – To gwiazdka, która zawsze będzie ci przypominać, że noc jest przyjacielem. Gdy będziesz się bać, dotknij jej i pomyśl o naszym spotkaniu. Lunia uśmiechnęła się i zamknęła dłoń na kamyku.

– Dziękuję – szepnęła. Rycerz Nocny skłonił się i zniknął w mroku, jakby był tylko snem. Ale kamyk pozostał. Lunia ułożyła się wygodnie, przytuliła do poduszki i popatrzyła w okno. Gwiazdy tańczyły na niebie, a księżyc uśmiechał się do niej łagodnie.

Wkrótce powieki księżniczki zrobiły się ciężkie. Czuła się bezpieczna i ciepło. – Dobranoc, Rycerzu Nocny – wyszeptała i ziewnęła. Ostatnie, co zobaczyła, to błysk srebrzystego kamyka pod poduszką. Potem zapadła w najsłodszy sen, a we śnie tańczyła z gwiazdami.