Księżniczka bez korony

— Bajka do czytania —

W pewnym królestwie, gdzie słońce wstawało różowe jak malinowa lemoniada, mieszkała księżniczka Klara. Miała złote loki i uśmiech jak promyk, ale najbardziej ze wszystkiego nie lubiła swojej korony.

Korona była ciężka i dzwoniła przy każdym kroku. 'Dzyń, dzyń, dzyń' – wołała, kiedy Klara biegała po zamkowych korytarzach. A Klara uwielbiała biegać, skakać i tańczyć. Korona ciągle spadała jej na oczy.

Pewnego dnia, podczas zabawy w ogrodzie, korona spadła i potoczyła się wprost do stawu. Klara patrzyła, jak znika wśród lilii wodnych. 'Ojej' – szepnęła. Ale zamiast smutku poczuła dziwną lekkość.

Bez korony włosy Klary swobodnie falowały na wietrze. Mogła pochylić się nad kwiatami, nie martwiąc się, że korona spadnie. Spotkała ogrodnika, który powiedział: 'Pięknie wyglądasz bez tej błyskotki, księżniczko'.

Wieczorem na zamku odbywał się bal. Królowa zapytała: 'Gdzie twoja korona, córeczko?' Klara odpowiedziała: 'Zgubiłam ją, ale czy to ważne? Przecież wciąż jestem sobą'.

Królowa uśmiechnęła się i zdjęła swoją koronę. 'Masz rację' – powiedziała. I wszystkie damy dworu zaczęły tańczyć z rozwianymi włosami, bez koron.

Klara zrozumiała, że nie trzeba korony, by być księżniczką. Ważne jest to, co w sercu: dobroć, odwaga i radość.

Tej nocy, leżąc w łóżku, Klara patrzyła przez okno na gwiazdy. Jedna z nich migotała jak zgubiona korona. 'Dobranoc, gwiazdo' – szepnęła i zasnęła spokojnie, bez ciężaru na głowie.