Bajka o kruku i lisie, który chciał być poetą

— Bajka do czytania —

W lesie nad strumykiem mieszkał kruk Romek, który uwielbiał zbierać błyszczące rzeczy. Jego ulubionym skarbem był srebrny guzik znaleziony na ścieżce. Pewnego dnia przyleciał na stary dąb, trzymając guzik w dziobie, i usiadł na gałęzi, by go podziwiać.

Pod dębem przechadzał się lis Leon. Leon marzył o tym, by zostać poetą, ale nikt nie chciał słuchać jego wierszy. Gdy zobaczył kruka z błyszczącym guzikiem, pomyślał: „Gdybym miał taki skarb, napisałbym o nim piękny wiersz!”.

Leon podszedł bliżej i zawołał: „Witaj, kruku Romku! Jaki masz piękny, lśniący guzik! Na pewno śpiewasz równie pięknie, jak wygląda twój skarb. Zaśpiewaj mi choć jedną nutkę!”.

Romek poczuł się dumny. Otworzył dziób, by zaśpiewać, ale zamiast piosenki wypadł mu guzik i potoczył się w dół. Leon szybko go złapał i powiedział: „Dziękuję! Teraz napiszę wiersz o tym, jak łatwo stracić coś przez pochlebstwa.”

Romek zasmucił się. „Oddałbyś mi go?” – zapytał cicho. Leon spojrzał na guzik, potem na kruka. „Wiesz co, oddam ci go, jeśli opowiesz mi historię o tym, skąd go masz. Może razem ułożymy wiersz?”.

Romek opowiedział, jak znalazł guzik na leśnej polanie, a Leon dodał rymy. Powstał wiersz o przyjaźni i o tym, że nie warto dać się zwieść ładnym słowom. Od tej pory spotykali się codziennie i tworzyli razem.

Gdy zapadł zmierzch, Romek wrócił do gniazda, a Leon do nory. Guzik leżał bezpiecznie w dziupli, a w lesie zapanowała cisza. Gwiazdy migotały nad dębem, a wiatr szeptał: „Dobranoc, przyjaciele.”

Leon zamknął oczy i uśmiechnął się do siebie. Wiedział, że prawdziwy skarb to nie błyskotki, ale ktoś, z kim można dzielić radość. A Romek śnił o srebrnym guziku i nowym przyjacielu.