Bajka o krowie Matyldzie dla 4-latka

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, pod wielkim, rozłożystym dębem mieszkała krowa Matylda. Miała łatki w kształcie serduszek i ogonek, którym machała jak wachlarzem. Każdego ranka budziła się razem ze słońcem i szła na pastwisko, by skubać soczystą trawę.

Pewnego dnia Matylda usłyszała, jak wróbelki ćwierkają: – Jaka ta krowa jest duża i powolna! – zachichotały. – My potrafimy fruwać wysoko, a ona tylko stoi i je. Krowa Matylda poczuła się smutna. Zastanawiała się, czy naprawdę jest taka zwyczajna.

Postanowiła sprawdzić, co potrafi. Najpierw spróbowała skakać jak zajączek. Hop, hop – ale jej ciężkie kopyta robiły wielkie doły w ziemi. – To nie dla mnie – westchnęła. Potem chciała śpiewać jak słowik. Muuuu, muuuu – zabrzmiało głośno i basowo. Ptaszki zatkały uszy. – Chyba nie mam talentu – pomyślała.

Wieczorem, gdy zachodziło słońce, na łąkę przyszedł mały jeżyk. Był zmęczony i smutny, bo zgubił drogę do domu. Matylda zobaczyła go i powiedziała: – Nie martw się, jeżyku. Pokażę ci ścieżkę. A po drodze opowiem ci bajkę o gwiazdach.

Szły razem przez łąkę, a Matylda swoim ciepłym, spokojnym głosem opowiadała o tym, jak księżyc myje rogi i jak gwiazdy tańczą na niebie. Jeżyk zapomniał o strachu i uśmiechnął się. Gdy dotarli do jego norki, podziękował krowie i powiedział: – Jesteś najlepszą opowiadaczką na świecie!

Nagle wróbelki, które wcześniej się śmiały, podleciały bliżej. – Przepraszamy, Matyldo – zaćwierkały. – Myślałyśmy, że tylko latanie i śpiewanie są ważne, ale ty masz w sobie wielkie serce i potrafisz uspokajać innych. To też jest talent! Krowa Matylda uśmiechnęła się szeroko.

Od tamtej pory każdego wieczoru Matylda siadała pod dębem, a zwierzęta z całej łąki przychodziły, by posłuchać jej bajek na dobranoc. Wróbelki siadały na gałęziach, jeżyk zwijał się w kłębek, a zajączek kładł uszy na grzbiecie. Wszyscy zasypiali spokojnie.

A kiedy ostatnia gwiazda zapaliła się na niebie, Matylda cicho zamuczała: – Dobranoc, maleńkie stworzenia. Niech wasze sny będą miękkie jak trawa i ciepłe jak promienie słońca. I wtedy na łące zapadła cisza – taka, w której słychać tylko bicie małych serduszek.