Bajka o Krowie Matyldzie, która szukała muzyki

— Bajka do czytania —

Na zielonej, pagórkowatej łące, gdzie stokrotki tańczyły na wietrze, mieszkała krowa Matylda. Matylda była krową wyjątkową – zamiast głośno muczeć jak inne krowy, ona wsłuchiwała się w szum traw i śpiew ptaków.

Pewnego dnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Matylda usłyszała najpiękniejszą melodię. To wiatr grał na źdźbłach trawy jak na flecie. Zachwycona, postanowiła nauczyć się grać tak samo.

Poszła do starego dębu, gdzie mieszkał mądry kruk Barnaba. – Chcę grać jak wiatr – powiedziała. Kruk podrapał się po dziobie. – Aby grać, potrzebujesz instrumentu. Może zrobisz go z tego, co znajdziesz na łące?

Matylda zaczęła zbierać puste łupiny orzechów, suche patyki i długie trawy. Zrobiła z nich grzechotkę. Kiedy potrząsnęła nią, usłyszała cichy, przyjemny dźwięk – jak szelest jesiennych liści.

Zachęcona, poszła dalej. Spotkała zająca Ignacego, który grał na marchewce jak na trąbce. – Spróbuj zrobić flet z wydrążonej gałązki – poradził. Matylda znalazła odpowiednią gałązkę i wydrążyła ją rogami.

Kiedy zadęła w swój nowy flet, rozległa się czysta, wysoka nuta. Wiatr zaczął wirować wokół niej, a z nieba posypały się płatki kwiatów. Wszystkie zwierzęta z łąki przyszły posłuchać.

Od tej pory Matylda grała każdego wieczoru. Jej muzyka usypiała ptaki w gniazdach, lisy w norach i jeże pod krzakami. A ona sama cieszyła się, że znalazła swój własny, niepowtarzalny sposób na bycie szczęśliwą.

Gdy zapadła noc, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy, Matylda położyła się na miękkiej trawie. Obok niej leżał flet z gałązki. – Dobranoc, łąko – szepnęła. – Dobranoc, muzyko – i zamknęła oczy, słuchając cichego szumu wiatru, który kołysał ją do snu.