Krowa, która miała gwiazdki na grzbiecie

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, gdzie kwitły mlecze i pachniało świeżym sianem, mieszkała krowa o imieniu Łata. Miała miękkie, białe futerko i czarne łatki, ale jedna z nich – na samym grzbiecie – wyglądała jak mała gwiazdka. Każdego ranka, gdy wstawała, spoglądała na nią i wzdychała, bo myślała, że przez to jest dziwna.

Łata bardzo chciała być taka jak inne krowy. Jej przyjaciółki – Krasula i Biała – miały zwykłe, okrągłe łatki. Żadna z nich nie miała gwiazdki. Dlatego Łata codziennie starała się schować swoją wyjątkową łatkę. Kładła się na boku, żeby nikt jej nie widział, albo przykrywała ją liściem łopianu.

Pewnego dnia na łąkę przyszedł mały chłopiec o imieniu Kuba. Miał rude włosy i piegi na nosie, a w ręce trzymał kredę. Usiadł na kamieniu i zaczął rysować na ziemi – najpierw słońce, potem chmury, a na końcu wielką, piękną gwiazdę. Łata podeszła bliżej, zaciekawiona.

„Ojej, jaka ładna gwiazdka!” – powiedziała cicho. Kuba uśmiechnął się i spojrzał na grzbiet krowy. „Ty też masz gwiazdkę!” – zawołał z radością. „Jest taka wyjątkowa! Nikt inny nie ma czegoś takiego.” Łata spuściła głowę. „Ale ja chcę być zwyczajna” – szepnęła.

Kuba pokręcił głową. „Zwyczajna? A czy widziałeś kiedyś dwie takie same krowy? Każda ma coś innego. Twoja gwiazdka to twój skarb.” Łata podniosła głowę i spojrzała na swoją łatkę. Nagle wydała jej się ładniejsza. Promienie słoneczne odbijały się od niej, tworząc małe błyski.

Po południu na łąkę przyleciał motylek o imieniu Lotek. Usiadł na gwiazdce Łaty i powiedział: „Jaka piękna! Wygląda jak nocne niebo.” Łata poczuła, jak jej serce robi się ciepłe. „Dziękuję” – odparła i uśmiechnęła się szeroko. Od tej chwili przestała się chować.

Wieczorem, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Łata położyła się na miękkiej trawie. Nad nią na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy. Jedna z nich migotała najjaśniej. Łata pomyślała: „Moja gwiazdka na grzbiecie jest taka sama jak te na niebie. Jestem wyjątkowa.”

Zamknęła oczy i poczuła spokój. Wiatr muskał jej sierść, a cisza otulała łąkę. Gwiazdy świeciły cicho, a Łata zasnęła, wiedząc, że bycie innym to coś pięknego. Dobranoc, mała krowio – szepnął wiatr.