Księżniczka Iskierka i Królowa Śniegu

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie zima trwała cały rok, a śnieg był biały jak mleko, mieszkała mała księżniczka o imieniu Iskierka. Miała złote loczki i oczy jak dwa błękitne jeziorka. Każdego ranka siadała na parapecie i patrzyła, jak płatki śniegu tańczą na wietrze.

Pewnego dnia do zamku przybył gońca z dalekiej północy. – Wasza Wysokość – powiedział, kłaniając się nisko – Królowa Śniegu zaprasza was na swój lodowy bal. Ale ostrzegam, jej serce jest z lodu, a uśmiech zimny jak sopel.

Iskierka nie bała się jednak zimna. Spakowała swój ulubiony szalik i polarowe rękawiczki, a do kieszeni włożyła mały, ciepły kamyk od mamy. – Pojadę – powiedziała stanowczo. – Może uda mi się sprawić, że Królowa będzie szczęśliwa.

Gdy dotarła do lodowego pałacu, zobaczyła, że wszystko tam jest piękne, ale smutne. Królowa Śniegu siedziała na tronie z kryształu, a wokół niej tańczyły płatki śniegu. – Witaj, mała – powiedziała cicho. – Skąd masz tyle ciepła w oczach?

Iskierka uśmiechnęła się i wyciągnęła kamyk. – To od mamy. Daje mi odwagę, gdy jest mi zimno. Może chcesz potrzymać? – Królowa wahała się, ale wzięła kamyk do ręki. Nagle na jej policzku pojawiła się różowa plamka – pierwszy raz od stu lat!

– Dziękuję – szepnęła Królowa. – Nauczyłaś mnie, że ciepło pochodzi z serca, nie z ognia. – Iskierka zaprosiła Królową na herbatę do swojego zamku. Od tamtej pory co tydzień piły gorącą czekoladę i śmiały się tak głośno, że śnieg topniał w promieniach słońca.

Kiedy nastała noc, Iskierka wróciła do swojego pokoju. Mama otuliła ją kołdrą i powiedziała: – Widzisz, córeczko, nawet najzimniejsze serce może stopić odrobina życzliwości. – Iskierka zamknęła oczy, a za oknem gwiazdy świeciły jak małe, ciepłe iskierki.

– Dobranoc, mamo – szepnęła. – Dobranoc, Iskierko – odpowiedziała mama, gasząc lampkę. W pokoju zrobiło się cicho i spokojnie, tylko gdzieś z oddali dobiegał cichutki dźwięk topniejącego śniegu.