Śnieżna księżniczka i promyk przyjaźni

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w krainie, gdzie śnieg padał przez cały rok, a zima trwała bez końca, mieszkała Królowa Śniegu. Jej pałac był cały z lodu, a serce – zimne jak kryształ. Nikt nie odwiedzał jej komnat, bo wszyscy bali się mrozu. Ale pewnego dnia do jej bram zapukała mała księżniczka Maja. Miała ze sobą tylko uśmiech i chęć poznania nowego przyjaciela.

Królowa Śniegu była zdziwiona, że ktoś chce się z nią zaprzyjaźnić. Z początku była oschła, ale Maja nie zrażała się. Zaproponowała wspólną zabawę w berka po lodowych korytarzach. Królowa nieśmiało się zgodziła i po chwili obie biegały i śmiały się, a ich śmiech odbijał się echem od szklanych ścian.

Podczas zabawy Maja opowiedziała o ciepłych kolorach lata, o zielonej trawie, złotym słońcu i kolorowych motylach. Królowa Śniegu słuchała z zaciekawieniem, a w jej sercu zrobiło się trochę cieplej. Po raz pierwszy od bardzo dawna poczuła, że lód wokół niej zaczyna topnieć, a w powietrzu unosił się zapach wiosny.

Królowa wyznała, że tak naprawdę nigdy nie miała przyjaciół, bo uważała, że lód jest piękny, ale i samotny. Maja przytuliła ją i powiedziała, że każdy zasługuje na przyjaźń, nawet jeśli na zewnątrz jest zimny. Te słowa sprawiły, że Królowa uśmiechnęła się po raz pierwszy od bardzo dawna, a jej uśmiech był jak pierwszy promyk słońca.

Gdy się uśmiechnęła, lód wokół niej przestał być groźny. Zamiast sopli pojawiły się delikatne płatki śniegu, które wirowały wesoło. Maja klasnęła w dłonie, a Królowa Śniegu poczuła, jak jej serce robi się miękkie i ciepłe, jakby ogrzane słońcem.

Śmiejąc się, Królowa zaprosiła Maję na herbatę z płatków śniegu. Okazało się, że gdy się uśmiecha, herbata smakuje jak maliny i miód. Maja wypiła ją z radością, a Królowa zrozumiała, że ciepło przyjaźni jest lepsze niż lodowe samotności. Obie czuły się szczęśliwe.

Spędziły cały dzień razem, tańcząc na lodowej podłodze i rysując palcem na zamarzniętych szybach. Na pożegnanie Maja podarowała Królowej małe słoneczne piórko od ptaka. Królowa schowała je w swoim lodowym medalionie i obiecała, że będzie o niej pamiętać. Maja obiecała wrócić następnego dnia, by uczyć się razem śpiewu ptaków.

Tego wieczoru Królowa Śniegu po raz pierwszy od dawna zasnęła z uśmiechem. Wokół niej nie było już mrozu, tylko łagodny, srebrny blask gwiazd. A Maja wróciła do swojego zamku, położyła się do łóżka i patrząc w gwiazdy, pomyślała, że nawet najzimniejsze serce można ogrzać odrobiną serdeczności. Zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, a wokół niej unosił się ciepły, senny spokój. Bajka dobiegła końca.