Bajka o Królowej Śniegu dla 4-latka

— Bajka do czytania —

Daleko na północy, gdzie śnieg przykrywa wszystko białym puchem, a gwiazdy świecą jaśniej niż gdziekolwiek indziej, mieszkała Królowa Śniegu. Nie była zła, jak mówią niektóre bajki – była po prostu bardzo samotna. Każdego dnia siadała na swoim lodowym tronie i patrzyła, jak dzieci bawią się w ciepłych domkach, i bardzo chciała mieć przyjaciela.

Pewnego razu mała Zosia, która miała cztery lata, wybrała się z mamą na sanki. Gdy zjeżdżała z górki, nagle poczuła, że coś iskrzy w powietrzu. To Królowa Śniegu, zaciekawiona dzieckiem, wyczarowała mały wir śnieżynkowy. Zosia nie przestraszyła się – zaczęła łapać śnieżynki w rękawiczkę i śmiać się radośnie.

Królowa Śniegu ukryła się za chmurą, ale serce jej zabiło mocniej. „Ona się nie boi?” – pomyślała. Następnego dnia Zosia ulepiła bałwana, a Królowa, nieśmiało, podarowała mu iskierkę, żeby się uśmiechał. Bałwan ożył i zamrugał do Zosi. Dziewczynka była zachwycona.

Zosia zawołała: „Królowo Śniegu, wyjdź! Pobawimy się razem!”. Królowa wahała się, ale w końcu zeszła z chmur. Była piękna, cała ze śniegu i lodu, a jej suknia mieniła się jak milion diamentów. Zosia wzięła ją za rękę – była zimna, ale Zosia nie cofnęła dłoni. „Jesteś miła” – powiedziała.

Królowa Śniegu uśmiechnęła się po raz pierwszy od bardzo dawna. Razem lepiły śnieżne zamki, tańczyły wśród płatków śniegu i śpiewały piosenki. Królowa nauczyła Zosię, jak zrobić gwiazdkę z lodu, a Zosia pokazała Królowej, jak ciepło jest, gdy ktoś cię przytuli.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Królowa Śniegu powiedziała: „Dziękuję, Zosiu. Dzięki tobie wiem, że nie trzeba być zimnym, żeby być wyjątkowym. Ciepło przyjaźni jest najlepszym skarbem”. I obiecała, że będzie przychodzić co wieczór, by opowiadać Zosi śnieżne historie.

Tego wieczoru, gdy Zosia leżała w łóżeczku, za oknem wirowały delikatne śnieżynki. Królowa Śniegu usiadła na parapecie i nuciła cichą kołysankę. Zosia zamknęła oczy, a wokół niej unosił się spokój. Śnieg przykrył świat miękką kołderką, a gwiazdy zaświeciły przyjaźnie. Dobranoc, Zosiu – szepnęła Królowa. Dobranoc, przyjaciółko.

I tak każdej nocy, gdy zapadał zmrok, Królowa Śniegu czuwała nad snem Zosi, a żadne dziecko nie musiało się bać zimna ani ciemności, bo wiedziało, że nawet lód może być ciepły, gdy w sercu jest przyjaźń.