Bajka o Królowej Śniegu dla 5-latka

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za siedmioma górami i siedmioma lasami, leżała kraina wiecznego śniegu. Mieszkała w niej Królowa Śniegu, która miała serce z lodu i włosy jak srebrzyste kryształki. Każdego ranka budziła się w swoim pałacu z lodu i patrzyła na zamarznięte jezioro. Była bardzo samotna, ale nie wiedziała, co to znaczy.

Pewnego dnia do jej krainy zawitał mały chłopiec o imieniu Kuba. Kuba zgubił się w lesie, gdy gonił swojego psa, Reksia. Zmarznięty i przestraszony, usiadł pod wielką sosną i zaczął płakać. Królowa Śniegu usłyszała jego płacz i z ciekawości podeszła bliżej. „Dlaczego płaczesz?” – zapytała, a jej głos brzmiał jak dzwoneczki z lodu.

„Zgubiłem się i jest mi zimno” – odpowiedział Kuba, ocierając łzy. Królowa Śniegu spojrzała na niego swoimi błękitnymi oczami. „Zimno? Ja nigdy nie czuję zimna. Ale widzę, że twoje serce bije szybko i jest ciepłe. Czy mogę je dotknąć?” – zapytała. Kuba skinął głową, a Królowa delikatnie położyła dłoń na jego piersi. Poczuła coś, czego nigdy wcześniej nie czuła – ciepło.

Zdziwiona Królowa cofnęła rękę. „Co to jest?” – szepnęła. „To przyjaźń” – odpowiedział Kuba. „Kiedy jesteśmy razem, robi się ciepło nawet w największy mróz.” Królowa Śniegu pomyślała chwilę, a potem uśmiechnęła się pierwszy raz od bardzo dawna. „Chciałabym się nauczyć przyjaźni” – powiedziała. Kuba wziął ją za rękę i zaprowadził do swojego domku w lesie.

W domku czekała mama Kuby z gorącą herbatą i pysznymi piernikami. Królowa Śniegu usiadła przy kominku i patrzyła, jak ogień tańczy. Z każdą chwilą jej lodowe serce topniało, a na policzkach pojawiły się rumieńce. Mama Kuby podała jej kubek herbaty, a Królowa poczuła, jak ciepło rozchodzi się po całym ciele. „To jest dobre” – powiedziała cicho.

Od tamtej pory Królowa Śniegu często odwiedzała Kubę i jego mamę. Nauczyła się śmiać, przytulać i pomagać. A kiedy wracała do swojego lodowego pałacu, zabierała ze sobą mały kawałek ciepła w sercu. Kraina śniegu już nigdy nie była taka zimna, bo Królowa Śniegu zrozumiała, że prawdziwe ciepło pochodzi z przyjaźni i miłości.

Tego wieczoru Kuba położył się spać, a za oknem padał śnieg. Królowa Śniegu usiadła na parapecie i nuciła mu kołysankę. Gwiazdy na niebie migotały jak srebrne iskierki, a w pokoju zapanowała cisza. Kuba zamknął oczy i uśmiechnął się, wiedząc, że nawet w najzimniejszą noc można znaleźć ciepło w sercu drugiej osoby. Dobranoc, Kubo – szepnęła Królowa Śniegu i rozpłynęła się w śnieżnym puchu.