Kryształowa korona Królowej Lodu

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, za siedmioma górami i siedmioma lodowcami, leżało królestwie Wiecznej Zimy. Na jego czele stała Królowa Lodu o imieniu Klara, której serce było tak zimne jak jej kryształowy pałac.

Klara uwielbiała mróz i śnieg. Każdego ranka tworzyła lodowe rzeźby, które migotały w słońcu. Ale jej poddani, małe wróżki i skrzaty, drżały z zimna i tęskniły za wiosną. Nikt nie odważył się powiedzieć królowej, że jej lód jest piękny, ale też bolesny.

Pewnego dnia do pałacu przybył mały chłopiec o imieniu Jaś. Przyniósł ze sobą płonącą świecę, by ogrzać zmarznięte dłonie. Strażnicy chcieli go wyprosić, ale Klara zaciekawiła się. – Kim jesteś, mały śmiałku? – zapytała.

– Jestem Jaś i przyszedłem prosić o trochę ciepła – odpowiedział chłopiec. – W waszym królestwie wszystko jest piękne, ale lodowate. Czy nie mogłoby być odrobinę bardziej… żywe?

Królowa zmarszczyła brwi. – Żywe? Mój lód jest doskonały, wieczny! – zawołała. – Doskonałość nie musi być zimna – szepnął Jaś, a jego świeca rozjaśniła lodową ścianę, ukazując ukryte pod spodem kolory.

Zaintrygowana Klara pochyliła się nad świecą i nagle zobaczyła, że jej kryształy skrywają tęcze. Zrozumiała, że prawdziwe piękno nie polega na mrozie, lecz na umiejętności cieszenia się drobnymi rzeczami – jak ciepło ognia, śmiech przyjaciół, zapach kwiatów.

Postanowiła zmienić swoje królestwo. Zamiast tworzyć same lodowe igły, zaczęła hodować szklarnie z kwiatami pod kopułami ze śniegu. Wróżki i skrzaty odetchnęły z ulgą, a kraina rozkwitła. Klara nie straciła swojej mocy – stała się mądrzejsza.

Tego wieczoru, gdy pierwsze gwiazdy rozbłysły na niebie, Królowa Lodu usiadła na swoim tronie i po raz pierwszy poczuła ciepło w sercu. Jaś zdmuchnął świecę, a wokół zapanowała spokojna, srebrzysta cisza. – Czas na sen – powiedziała Klara, a lód zatańczył wokół nich delikatnym blaskiem. Dobranoc, mały przyjacielu, dobranoc.