Bajka o Królowej Śniegu i ciepłym serduszku

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie wiecznych śniegów, mieszkała Królowa Śniegu. Nie była zła, ale bardzo samotna. Każdego dnia patrzyła na lodowy pałac i wzdychała. Brakowało jej kogoś, z kim mogłaby porozmawiać. A w małym królestwie u stóp gór mieszkała księżniczka Zosia i jej przyjaciel, rycerz Tomek.

Pewnego mroźnego poranka Zosia wyjrzała przez okno i zobaczyła, że wszystkie kwiaty w ogrodzie pokrył szron. „Tomek, chodź szybko! Królowa Śniegu zaczarowała nasz ogród!” – zawołała. Rycerz Tomek chwycił swój drewniany miecz i powiedział: „Nie bój się, Zosiu. Pójdę do niej i poproszę, by odczarowała kwiaty.”

Zosia jednak nie chciała, by Tomek szedł sam. „Pójdę z tobą. Razem jesteśmy silniejsi.” I tak wyruszyli w drogę. Szli przez śnieżne pola, a wiatr gwizdał im w uszach. Po drodze spotkali zajączka, który drżał z zimna. Zosia zdjęła swoją ciepłą chustkę i owinęła go. „Dziękuję” – pisnął zajączek i pobiegł dalej.

W końcu dotarli do lodowego pałacu. Ściany błyszczały jak diamenty, a w środku było tak zimno, że Zosi zmarzły paluszki. Nagle pojawiła się Królowa Śniegu – piękna, ale smutna. „Po co przyszliście?” – zapytała cicho. Tomek odważnie wystąpił: „Prosimy, byś odczarowała nasze kwiaty. One umierają z zimna.”

Królowa Śniegu westchnęła. „Ja też umieram z zimna, ale w środku. Nikt nie chce być moim przyjacielem, bo wszyscy się mnie boją.” Zosia podeszła bliżej i wzięła Królową za rękę. „Ja się nie boję. Chcesz pobawić się ze mną?” Wtedy z rąk Zosi popłynęło ciepło. Królowa poczuła, jak lód w jej sercu topnieje.

Uśmiechnęła się pierwszy raz od bardzo dawna. „Dziękuję, Zosiu. Nikt nigdy nie podał mi ręki.” Machnęła swoją lodową różdżką i wszystkie kwiaty w królestwie znów zakwitły. Potem zaprosiła Zosię i Tomka na gorącą herbatę z malinami – oczywiście w specjalnym lodowym kubku, który nie topił się od ciepła.

Od tego dnia Królowa Śniegu często odwiedzała przyjaciół. Uczyła Zosię tańczyć na lodzie, a Tomka – jak zrobić najpiękniejsze śnieżne zamki. W zamian oni uczyli ją, jak się śmiać i bawić. I choć na zewnątrz wciąż padał śnieg, w sercach wszystkich było ciepło.

Gdy nadeszła pora snu, Zosia wróciła do swojego łóżka. Przez okno zobaczyła Królową Śniegu, która machała do niej z daleka. „Dobranoc, przyjaciółko” – szepnęła Zosia i zamknęła oczy. Gwiazdy na niebie migotały jak lodowe kryształki, a księżyc otulił ją srebrnym światłem. Spała spokojnie, wiedząc, że nawet najzimniejsze serce można ogrzać odrobiną życzliwości.