Królowa Lodowych Gwiazd

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko za śnieżnymi górami mieszkała Królowa Lodu. Nie była jednak zimna ani groźna – jej serce biło ciepło jak mały, złoty płomień, a z rękawów sypały się nie śnieg, lecz migoczące gwiazdki.

Każdego wieczoru Królowa siadała na lodowym tronie i patrzyła w niebo. Gdy wszystkie dzieci na świecie kładły się spać, ona delikatnie dmuchała w swoją dłoń, a z niej leciały maleńkie, świetliste iskierki. Iskierki tańczyły w powietrzu i zamieniały się w gwiazdy, które świeciły nad domami maluchów.

Pewnej nocy mała Zosia nie mogła zasnąć. Wyjrzała przez okno i zobaczyła niezwykłe światło. To Królowa Lodu machała do niej z oddali. Zosia uśmiechnęła się i pomachała w odpowiedzi. Wtedy jedna z gwiazdek podleciała bliżej, otarła się o szybę i zostawiła na niej lodowy, błyszczący wzorek.

– Kim jesteś? – szepnęła Zosia. Gwiazdka zamrugała i zamieniła się w malutką, przezroczystą postacią. – Jestem Lodeń, służebniczka Królowej. Moja pani prosi, byś spojrzała w niebo. Zosia podniosła wzrok i ujrzała Królową, która trzymała w dłoniach wielki, srebrny klosz.

– To klosz dobrych snów – powiedziała Królowa. – Gdy go otworzę, z każdej iskierki wyrośnie miła myśl. Ale dzisiaj brakuje mi jednej iskry. Zosia zastanowiła się chwilę, po czym zdjęła z nocnego stolika swoją ulubioną różową muszelkę. – Proszę – powiedziała. – Może ta muszelka da ci iskrę?

Królowa uśmiechnęła się, a muszelka w jej dłoni zaiskrzyła. – Dziękuję – szepnęła Królowa. – Oddałaś coś swojego, by innym dzieciom śniło się pięknie. To najpiękniejsza iskra ze wszystkich. Zamknęła klosz, a wokół rozbłysły tysiące gwiazd. Jedna z nich wślizgnęła się do pokoju Zosi i usiadła na jej poduszce.

Zosia poczuła, jak ogarnia ją przyjemne ciepło. Gwiazdka nuciła cichutką kołysankę, a za oknem Królowa Lodu machała na pożegnanie. Dziewczynka zamknęła oczy i uśmiechnęła się. Wiedziała, że każdy drobny gest dobroci czyni świat jaśniejszym.

Wkrótce w pokoju zrobiło się cicho. Gwiazdka na poduszce zgasła, a przez firanki wpłynęło srebrzyste światło księżyca. Zosia już spała, a w jej śnie tańczyły lodowe gwiazdy i uśmiechnięta Królowa. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, królowo. Niech każda noc będzie pełna ciepła.

Gdy pierwszy promień słońca obudził Zosię, na poduszce leżała malutka, lodowa gwiazdka. Dotknęła jej palcem – gwiazdka rozpłynęła się, zostawiając muśniętą kroplę wody. – Dziękuję – szepnęła Zosia i uśmiechnęła się do nieba.