Bajka o króliczym rycerzu i zaczarowanej marchewce

— Bajka do czytania —

W Króliczej Dolinie, gdzie trawa była miękka jak puch, a marchewki rosły najsłodsze na świecie, mieszkał mały królik o imieniu Florek. Florek nie był zwykłym królikiem – od rana do wieczora nosił na głowie tekturową hełm, a z patyka zrobił sobie miecz. Marzył o tym, by zostać prawdziwym rycerzem, takim jak ci z bajek, które opowiadała mu mama.

Pewnego dnia Florek usłyszał, że w zamku na Wzgórzu Tęczowym odbywa się turniej rycerski. – Pójdę tam! – powiedział stanowczo. – Udowodnię wszystkim, że mały królik może być dzielnym wojownikiem! Spakował do plecaka trzy marchewki na zapas i wyruszył w drogę. Szedł przez łąkę pełną stokrotek, przeskakiwał strumyki i omijał krzaki jeżyn.

Gdy dotarł do zamku, zobaczył tłum rycerzy w lśniących zbrojach. Byli wysocy, silni i głośno się śmiali. – Patrzcie! – zawołał jeden z nich. – Królik w tekturowej hełmie! Myślisz, że możesz z nami walczyć? Florek poczuł, jak jego uszy opadają ze smutku. Ale nie poddał się. – Chcę spróbować – wyszeptał cicho.

Nagle z wieży zamku rozległ się płacz. – Ojej! – zawołała księżniczka Błękitka. – Moja ulubiona lalka wpadła do studni! Nikt nie może jej wyjąć, bo studnia jest bardzo głęboka. Rycerze spojrzeli po sobie i wzruszyli ramionami. – To nie dla nas – powiedzieli. – My jesteśmy do walki, nie do zabawy z lalkami.

Wtedy Florek podbiegł do studni. – Ja mogę pomóc! – zawołał. – Jestem mały i mam długie uszy! Rycerze znów się zaśmiali, ale Florek nie zwracał na nich uwagi. Ostrożnie opuścił się na linie, którą trzymała księżniczka. Na dnie studni było ciemno, ale jego królicze oczy widziały wszystko. Znalazł lalkę, schował ją pod pachę i wdrapał się z powrotem.

Księżniczka Błękitka uściskała Florka. – Jesteś prawdziwym rycerzem! – powiedziała. – Nie musisz mieć zbroi ze stali, by być odważnym. Florek poczuł, jak jego serce rośnie z radości. Od tego dnia wszyscy w Króliczej Dolinie mówili o nim: Florek, Rycerz Marchewkowego Serca.

Wieczorem Florek wrócił do swojej norki. Mama czekała na niego z ciepłą herbatą z miodem. – Byłeś dzielny, synku – powiedziała, głaszcząc go po uszach. Florek zamknął oczy i uśmiechnął się. Wiedział, że najważniejsze to nie być najsilniejszym, ale mieć dobre serce i chcieć pomagać innym.

Nad Króliczą Doliną zapadła noc. Na niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy. Florek wtulił się w miękkie siano, a wiatr niósł szelest traw. – Dobranoc, mamo – szepnął. – Dobranoc, świecie. I zasnął, śniąc o kolejnych przygodach, w których znów mógł komuś pomóc.