Króliczek Puszka i księżniczka Róża

— Bajka do czytania —

W Królestwie Bajkowych Łąk, gdzie kwiaty pachną malinami, a strumyk śpiewa cichutko, mieszkał mały króliczek o imieniu Puszka. Był miły i grzeczny, ale bardzo nieśmiały – bał się cieni, głośnych dźwięków i własnego odbicia w kałuży.

Puszka często siadał na pagórku i patrzył, jak rycerze ćwiczą na dziedzińcu. Ich zbroje błyszczały w słońcu, a miecze – Puszka myślał, że to chyba najpiękniejsze widoki na świecie. Gdyby tak mógł być jednym z nich! Ale jak? Był przecież taki malutki.

Pewnego dnia do Królestwa przyjechała księżniczka Róża. Miała złote loki i uśmiech jak słońce. Lecz jej oczy były smutne. – Straciłam swoją iskierkę odwagi – powiedziała do rycerza Błyska. – Bez niej boję się własnego cienia. Rycerz Błysk, dzielny, ale nie zawsze uważny, podrapał się po hełmie. – Gdzie jej szukać?

Puszka, który ukrywał się za krzakiem róż, usłyszał wszystko. Poczuł, że jego serce bije szybciej, ale coś szeptało: „Może ty możesz pomóc?”. Wyszedł zza krzaka, drżący, i spytał cicho: – Czy mogę... pójść z wami? Księżniczka uśmiechnęła się łagodnie: – Dziękuję, mały przyjacielu.

Ruszyli we trójkę przez las – rycerz, księżniczka i króliczek. Nagle zza drzew wyskoczył wielgachny cień. Błysk stanął w gotowości, ale to był tylko stary dąb z rozłożystymi gałęziami. Puszka zamknął oczy, a potem otworzył i powiedział: – To tylko drzewo, nie ma się czego bać. I poczuł, że strach trochę zmalał.

Po chwili usłyszeli cichy brzęk – to małe świetliki tańczyły nad polaną. – To moja iskierka! – krzyknęła księżniczka. Iskierki rozsypały się po trawie, jak gwiazdy. Puszka zebrał je w dłonie i podał Róży. – Proszę. – Dziękuję – szepnęła. – Odwaga zawsze była przy mnie, tylko bałam się jej szukać.

Rycerz Błysk uśmiechnął się pod przyłbicą. – Mały króliczku, dzisiaj to ty byłeś prawdziwym rycerzem. Puszka poczuł dumę. Wrócił do swojego pagórka, a w sercu miał ciepło jak od iskierki. Od tej pory, choć nadal czasem się bał, wiedział, że odwaga mieszka w małych, odważnych sercach.

Gdy zapadł zmrok, księżniczka Róża położyła się spać pod kołdrą z płatków róż. Rycerz Błysk złożył miecz pod poduszkę. A Puszka wtulił się w swoją norkę, patrzył przez okno na gwiazdy i myślał: „Jestem mały, ale mogę wiele”. Zamknął oczy i zasnął spokojnie, bo wiedział, że jutro znów będzie dzielny.