Bajka o króliku, który zgubił marchewkę

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, tuż obok zamku z różowego kamienia, mieszkał mały królik o imieniu Kicuś. Miał mięciutkie, szare futerko i dwa długie uszy, które zawsze sterczały do góry, gotowe słuchać każdego szelestu.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się już za wzgórzami, Kicuś spostrzegł, że zgubił swoją ulubioną marchewkę. To była nie byle jaka marchewka – pachnąca, pomarańczowa i chrupiąca, którą dostał od mamy na urodziny. Bez niej nie mógł zasnąć!

Kicuś wybiegł z norki i zaczął szukać pod krzakami i między korzeniami. Przeszukał całą łąkę, ale marchewki nigdzie nie było. Wtedy zobaczył światło w oknie zamku i pomyślał: „Może ktoś mi pomoże”.

Zamek był piękny, cały z różowego kamienia, a w oknie stała księżniczka Pola. Miała złote loczki i sukienkę w kolorze nieba. Gdy zobaczyła smutnego królika, otworzyła okno i zapytała: „Dlaczego jesteś taki smutny, Kicusiu?”

Kicuś opowiedział o zgubionej marchewce. Księżniczka Pola uśmiechnęła się i powiedziała: „Nie martw się, poszukamy razem. W zamku mam latarkę, która świeci jak małe słoneczko”.

Razem przeszukali ogród, zajrzeli pod każdy listek i za każdy kamień. Nagle latarka oświetliła coś pomarańczowego pod ławką. To była ta marchewka! Leżała sobie spokojnie, czekając, aż ktoś ją znajdzie.

Kicuś przytulił marchewkę do serca i podziękował księżniczce. Pola pogłaskała go po uszach i powiedziała: „Teraz możesz już spokojnie iść spać. Marchewka jest bezpieczna, a ty masz przyjaciela, który zawsze ci pomoże”.

Kicuś wrócił do swojej mięciutkiej norki, położył marchewkę obok poduszki i zamknął oczy. Nad lasem zapadła cisza, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Księżniczka Pola też poszła do swojego łóżka, nakryła się kołderką i zasnęła, marząc o przygodach z królikiem.