Królik i Zaczarowany Zamek

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w krainie pełnej kolorowych kwiatów i szemrzących strumyków, mieszkał mały królik o imieniu Kic. Miał miękkie, białe futerko i długie uszy, które zawsze stawały na baczność, gdy coś ciekawego się działo. Kic uwielbiał skakać po łące i zbierać poziomki, ale najbardziej lubił patrzeć na stary zamek stojący na wzgórzu. Zamek był szary i cichy, a w oknach nie zapalało się światło. Mówiono, że mieszka w nim księżniczka Lili, która straciła swój uśmiech.

Pewnego słonecznego poranka Kic postanowił odwiedzić zamek. – Może znajdę sposób, by rozweselić księżniczkę – pomyślał. Zapukał do wielkich dębowych drzwi, a one otworzyły się z lekkim skrzypieniem. W środku było ciemno, ale Kic nie bał się. Szedł korytarzem, a jego uszy prowadziły go niczym latarnie.

W wielkiej sali zobaczył księżniczkę Lili siedzącą na tronie. Miała złotą koronę, ale oczy smutne jak deszczowy dzień. – Witaj, mały króliku – powiedziała cicho. – Dlaczego przyszedłeś? – Przyniosłem ci trochę słońca – odparł Kic i podał jej koszyczek pełen poziomków. Lili uśmiechnęła się lekko, ale zaraz spuściła wzrok.

– Zamek jest zaczarowany – westchnęła. – Każdego dnia robi się coraz ciemniej, a ja nie mogę znaleźć światła. Kic rozejrzał się i dostrzegł na ścianie wielki obraz przedstawiający słońce. – Spójrz – powiedział. – Słońce jest tu, ale zakryte kurzem. Może wystarczy je oczyścić?

Księżniczka wstała i razem z Kicem zaczęli delikatnie wycierać obraz swoimi chusteczkami. Gdy kurz opadł, obraz rozbłysnął złotym blaskiem. – To magia twojej dobroci – szepnęła Lili. – Nie, to magia przyjaźni – odpowiedział Kic. Nagle w oknach zamku zapaliły się ciepłe światełka, a ściany stały się różowe i błękitne.

Lili roześmiała się głośno i podziękowała Kicowi. – Od dziś będę pamiętać, że każdy może przynieść światło, nawet mały królik. Kic poczuł dumę i radość. Razem poszli do ogrodu, gdzie zasadzili małe nasionko. – To będzie drzewo przyjaźni – powiedziała księżniczka. I tak zamek stał się najweselszym miejscem w krainie.

Gdy zapadł zmierzch, Kic wrócił do swojej norki. Niebo usiane było gwiazdami, a księżyc świecił jak srebrna moneta. Kic położył się na miękkim sianie i zamknął oczy. Wiedział, że zrobił coś dobrego. Jego serduszko biło spokojnie, a sen przyszedł szybko i cicho.

– Dobranoc, Kicu – szepnął wiatr. – Dobranoc, przyjacielu – odpowiedział królik we śnie. I cała kraina zapadła w ciszę, a gwiazdy mrugały nad zamkiem i nad małą norką, przypominając, że nawet najmniejszy gest może zmienić świat.