Bajka o królikach, które chciały być rycerzami

— Bajka do czytania —

Daleko, za tęczowym lasem, leżała mała Dolina Królików. Mieszkały w niej trzy małe króliczki: Puszka, Skoczek i Mięcius. Każdego wieczoru siadały na pagórku i patrzyły na zamek błyszczący w oddali. "Kiedyś zostanę rycerzem!" – mówił Skoczek, podskakując wysoko. "Ja też!" – piszczała Puszka, a Mięcius tylko cicho kiwał głową.

Pewnego dnia do doliny przybył prawdziwy rycerz na koniu. Miał lśniącą zbroję i pióropusz na hełmie. Króliki patrzyły z zachwytem, ale rycerz wyglądał na smutnego. "Czego potrzebujesz?" – zapytała odważnie Puszka. Rycerz westchnął: "Zgubiłem swój ulubiony amulet. Bez niego nie czuję się odważny. Czy pomożecie mi go znaleźć?"

Króliki spojrzały po sobie. "My nie mamy zbroi ani mieczy" – zaszeptał Mięcius. "Ale mamy wielkie serca!" – zawołała Puszka. I tak zaczęła się wyprawa. Skoczek skakał między kamieniami, Puszka przeszukiwała krzaki, a Mięcius zaglądał do norek. Nagle Mięcius krzyknął: "Znalazłem!" – i wyciągnął z trawy mały, złoty żołądź na łańcuszku.

Rycerz ucieszył się ogromnie. "Dziękuję wam! To był prezent od mojej babci. Myślałem, że bez niego nie będę odważny, ale wy pokazaliście mi, że prawdziwa odwaga jest w sercu!" – powiedział i zdjął hełm. Pod spodem nie był wcale groźny – miał ciepłe, brązowe oczy i uśmiechał się jak przyjaciel.

Od tej pory króliki co wieczór odwiedzały rycerza w zamku. Uczyły się jeździć na kucykach i nosić małe tarcze. Ale najbardziej lubiły siadać na wieży i patrzeć w gwiazdy. „Jesteście najlepszymi rycerzami, jakich znam” – mówił rycerz, a króliki czuły się dumne.

A gdy zapadał zmrok, Puszka, Skoczek i Mięcius wracały do swojej doliny. Mama Królikowa kładła je do łóżek, otulała liśćmi klonu i śpiewała cichą kołysankę. „Dobranoc, mali rycerze” – szeptała, gdy gwiazdy zaczynały migotać na niebie.

Teraz, gdy zamykasz oczy, pamiętaj, że w każdym z nas mieszka mały, odważny rycerz. Wystarczy tylko uwierzyć w swoje serce. Śpij słodko i niech przyśnią ci się króliki skaczące po księżycu.