Księżniczka Kicia i rycerz Karmel

— Bajka do czytania —

W Króliczym Królestwie, gdzie łąki są miękkie jak puch, a marchewki rosną najsłodsze na świecie, mieszkała księżniczka Kicia. Była małym, szarym króliczkiem o wielkich uszach i jeszcze większym sercu. Ale Kicia miała jeden sekret – bardzo bała się ciemności.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, a na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, Kicia chowała się pod swoją marchewkową kołderkę. „A co, jeśli w ciemności czai się coś strasznego?” – myślała. Dworzanie próbowali ją uspokoić, ale nic nie pomagało.

Pewnego dnia do zamku przybył rycerz Karmel – odważny królik w złotej zbroi z liści. „Słyszałem o twoim strachu, księżniczko” – powiedział łagodnie. „Chodź ze mną na łąkę, a pokażę ci coś wyjątkowego”. Kicia nieśmiało zgodziła się i wyruszyli razem.

Gdy zapadł zmrok, Karmel poprowadził Kicię na polanę. „Spójrz w górę” – szepnął. Księżniczka podniosła wzrok i zobaczyła tysiące migoczących gwiazd. „Każda gwiazda to przyjaciel, który czuwa nad tobą” – wyjaśnił rycerz. „Nie ma się czego bać, bo one świecą właśnie dla ciebie”.

Kicia usiadła na miękkiej trawie i zaczęła liczyć gwiazdy. Jedna, druga, trzecia… Im dłużej patrzyła, tym mniej się bała. „Wiesz co, Karmelu? One są piękne” – powiedziała z uśmiechem. Rycerz uśmiechnął się pod wąsem i podał jej małą, świecącą kamyczek – „magiczny świetlik” na drogę do zamku.

Od tamtej pory Kicia nie bała się już nocy. Każdego wieczoru siadała na balkonie i witała gwiazdy, a one mrugały do niej przyjaźnie. Czasem nawet śpiewała im cichą kołysankę. Karmel został jej najlepszym przyjacielem i często odwiedzali polanę razem.

Księżniczka zrozumiała, że strach mija, gdy spojrzy się na niego z innej strony. Wystarczy odrobina odwagi i pomoc przyjaciela, by odkryć, że to, co nieznane, może być naprawdę piękne. A gwiazdy zawsze są tam, by przypominać, że nie jesteśmy sami.

Tej nocy Kicia zasnęła spokojnie, tuląc magiczny kamyczek. Przez okno wpadało srebrne światło gwiazd, a w oddali słychać było cichy szum wiatru. „Dobranoc, gwiazdy” – szepnęła, zanim zamknęła oczy. I śniła o łąkach pełnych marchewek i przyjaciół.