Kopka i tajemnica głębokiego dołu

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, wśród gór piasku i kamieni, mieszkała mała koparka o imieniu Kopka. Była żółta jak słoneczko, a jej łyżka lśniła w promieniach słońca. Kopka uwielbiała kopać – marzyła, aby pewnego dnia wykopać najgłębszy dół na świecie.

Każdego ranka Kopka z zapałem zabierała się do pracy. Ale ziemia była twarda, a jej mała łyżka z trudem radziła sobie z grubymi korzeniami i kamieniami. „Dlaczego nie mogę kopać tak głęboko jak wielkie koparki?” – westchnęła smutno.

Pewnego dnia spotkała starą, mądrą koparkę o imieniu Borys. Borys miał wielką, nieco już wytartą łyżkę, ale w jego oczach widać było spokój. „Widzę, że się martwisz, mała” – powiedział łagodnie. „Chodź, pokażę ci coś ważnego.”

Borys zaprowadził Kopkę na skraj placu, gdzie leżał ogromny głaz. „Spróbuj go przesunąć” – poprosił. Kopka naparła z całej siły, ale głaz ani drgnął. „A teraz spróbuj kopać wokół niego, małymi krokami” – zasugerował Borys.

Kopka zaczęła ostrożnie usuwać ziemię spod głazu. Najpierw jeden mały łyk, potem drugi. Po chwili ziemia zaczęła się osypywać, a głaz lekko się przechylił. „Widzisz? Małe kroki też robią różnicę” – uśmiechnął się Borys.

Od tego dnia Kopka pracowała wytrwale, dzień po dniu. Kopała małe dołki, przesuwała drobne kamienie, a jej łyżka stawała się coraz silniejsza. Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło nad placem, Kopka poczuła, że pod jej gąsienicami coś się ugina.

Z radością odkryła, że udało jej się wykopać pierwszy naprawdę głęboki dół! Nie był tak wielki jak te wielkich koparek, ale był jej własny. W dole błyszczał mały, złoty kamyk – prezent od ziemi za cierpliwość.

Kopka wzięła kamyk i spojrzała w niebo. Gwiazdy zaczynały migotać, a wiatr cichutko szeptał. Położyła się obok swojego dołu, przytuliła kamyk i pomyślała: „Nawet małe koparki mogą dokonać wielkich rzeczy, jeśli tylko nie przestaną próbować.”

Zamknęła oczy, a wokół zapanowała cisza. Księżyc delikatnie oświetlał plac budowy, a Kopka śniła o nowych dołach, które wykopie jutro. Dobranoc, mała koparko – szepnął wiatr. Dobranoc.