Bajka o królikach w Zaczarowanym Lesie

— Bajka do czytania —

W Zaczarowanym Lesie, gdzie drzewa szumią cichutko jak sen, a strumyk mruczy wesołe melodie, mieszkały dwa małe króliki: Florek i Migotka. Florek miał futerko w kolorze miodu i zawsze nosił mały patyk, który udawał rycerski miecz. Migotka, z miękkim jak puch ogonkiem, uwielbiała zbierać kwiaty i marzyć o tym, by być księżniczką łąk.

Pewnego dnia Florek powiedział do Migotki: – Jutro wyruszę na wielką wyprawę, by stać się prawdziwym rycerzem! Zdobędę Złotą Marchewkę ze szczytu Tęczowej Góry! Migotka westchnęła: – A ja chciałabym być prawdziwą księżniczką, z koroną ze stokrotek i suknią z pajęczyny. Ale chyba nie umiem być ani odważna, ani piękna jak z bajki.

– Pójdź ze mną, Migotko! – zawołał Florek. – Razem na pewno damy radę! I tak oboje wyruszyli przed siebie, skacząc przez leśne polany i małe strumyki. Po drodze spotkali starą sowę Zosię, która mrużyła oczy na gałęzi. – Coś tacy weseli, króliczki? – zapytała.

– Idziemy zostać rycerzem i księżniczką! – odpowiedzieli chórem. Sowa Zosia uśmiechnęła się pod dziobem. – A czy wiecie, co trzeba zrobić, żeby być naprawdę dzielnym i wspaniałym? – Nie! – powiedzieli zaciekawieni. – Najpierw trzeba pomóc przyjacielowi, kiedy ma kłopot – odparła sowa. – Prawdziwy rycerz nie boi się prosić o pomoc, a prawdziwa księżniczka dzieli się swoim sercem.

Florek i Migotka spojrzeli na siebie. – My jesteśmy przyjaciółmi! – krzyknęli. – To już jesteśmy odważni i wspaniali? – Sowa pokiwała głową: – Odwaga to nie tylko zdobywanie gór, ale też małe codzienne rzeczy. Na przykład gdy dzielnie wstajecie po przewróceniu albo gdy uśmiechacie się do kogoś smutnego.

Zrozumieli, że nie muszą być nikim innym. Florek przytulił patyk, a Migotka włożyła kwiatek za ucho. Postanowili wrócić do swojej norki, niosąc w serduszkach nową myśl: każdy może być małym bohaterem, jeśli tylko ma dobre serce i przyjaciela obok.

Po powrocie Florek i Migotka ułożyli się w swojej przytulnej norce, otuleni miękkim mchem. Przez okno widać było pierwszą gwiazdkę. – Dobranoc, rycerzu – szepnęła Migotka. – Dobranoc, księżniczko – odpowiedział Florek. I oboje zasnęli spokojnie, a wiatr niósł nad lasem cichutkie: „Dobranoc, króliczki.”

Gwiazdy na niebie mrugały do nich przyjaźnie, a Księżyc uśmiechał się srebrnym blaskiem. W Zaczarowanym Lesie zapanowała cisza, ciepła i bezpieczna jak miękki kocyk.