Bajka o króliczku wielkanocnym

— Bajka do czytania —

W pewnym zaczarowanym lesie, tuż za tęczowym strumieniem, mieszkał mały króliczek o imieniu Złotek. Miał on mięciutkie, złociste futerko i długie, różowe uszy, które zawsze sterczały radośnie do góry. Złotek był bardzo ciekawski i uwielbiał poznawać nowe rzeczy.

Złotek każdej wiosny z niecierpliwością czekał na Wielkanoc. To był jego ulubiony czas w roku! Wtedy to wszystkie leśne zwierzęta zbierały się na wielkiej łące, aby świętować. Króliczki malowały jajka, ptaszki wplatały w gniazda kolorowe wstążki, a myszki ukrywały w trawie słodkie niespodzianki.

Pewnego dnia, na kilka dni przed Wielkanocą, Złotek usłyszał smutny szelest. To mała wiewióreczka Ruda płakała pod wielkim dębem. – Co ci jest? – zapytał troskliwie Złotek. – Zgubiłam wszystkie swoje wielkanocne ozdoby – wyszeptała Ruda. – Miałam tak piękne, kolorowe jajka, a teraz nie mam czym udekorować gniazda.

Złotek poczuł wielką litość. – Nie martw się – powiedział. – Pomogę ci znaleźć nowe skarby! I tak mały króliczek wyruszył w podróż przez las. Zaglądał pod każdy krzaczek, pod każdy kamień i za każdą paproć. Szukał kolorowych piórek, błyszczących kamyków i miękkich mchów, które mogłyby ozdobić gniazdko Rudy.

Po drodze spotkał jeżyka Kolczatka, który niósł wielki kosz pełen pachnących fiołków. – To dla mojej mamy – wyjaśnił jeżyk. – Chcę jej podarować najpiękniejszy bukiet na święta. Złotek uśmiechnął się i pomógł jeżykowi przenieść kosz przez strumień. – Dziękuję – powiedział Kolczatek. – Jesteś bardzo dobrym króliczkiem.

Wkrótce Złotek dotarł do polany, na której bawiły się małe lwiątka. – Szukasz czegoś? – zapytało jedno z nich. – Szukam ozdób dla mojej przyjaciółki wiewiórki – odpowiedział Złotek. Lwiątka spojrzały po sobie, a potem jedno z nich podało mu błyszczący, złoty guzik. – Znaleźliśmy go wczoraj – powiedziało. – Może się przyda.

Złotek zebrał już całkiem sporo skarbów: kolorowe piórka od sójki, błyszczący guzik od lwiątek, pachnący mech od sarenki i kilka kropli rosy, które zamieniły się w małe, świecące kulki. Wrócił do Rudy, która siedziała smutna pod dębem. – Popatrz – powiedział Złotek, kładąc przed nią wszystkie znalezione rzeczy. – To dla ciebie.

Ruda spojrzała na skarby i jej oczka zajaśniały radością. – Och, Złotku! – zawołała. – To najpiękniejsze ozdoby na świecie! Są jeszcze piękniejsze niż te, które zgubiłam! Razem z Złotkiem ułożyły z nich małe gniazdko, a wiewiórka włożyła do niego trzy orzechy laskowe. Wielkanoc w lesie była tego roku wyjątkowo radosna.

Wieczorem, gdy księżyc wzeszedł nad lasem, Złotek wrócił do swojej norki. Był zmęczony, ale bardzo szczęśliwy. Położył się na miękkim sianku i zamknął oczy. – Dobrze jest pomagać – szepnął do siebie. – Nawet jeśli nie mam już własnych ozdób, to widok uśmiechu przyjaciółki jest najpiękniejszym prezentem. I tak, otulony ciepłem i spokojem, Złotek zasnął słodko, marząc o następnej Wielkanocy.