Króliczek i Zaczarowany Kamyk

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał króliczek Kicuś. Miał miękkie, białe futerko i długie uszy, które zawsze stawały na baczność, gdy coś go ciekawiło. Kicuś uwielbiał skakać po łące i zbierać poziomki, ale najbardziej lubił słuchać opowieści swojej babci o zaczarowanym kamieniu, który spełniał marzenia.

Pewnego dnia Kicuś postanowił znaleźć ten kamień. – Babciu, jak wygląda? – zapytał. Babcia uśmiechnęła się ciepło. – Jest mały, okrągły i błyszczy jak gwiazda. Ale pamiętaj, nie szukaj go dla siebie – szukaj dla innych. Kicuś skinął głową i wyruszył w drogę.

Szedł przez las, aż spotkał wiewiórkę Zuzię. Zuzia smutno siedziała na gałęzi. – Co się stało? – spytał Kicuś. – Zgubiłam moje orzechy na zimę – westchnęła wiewiórka. – Pomogę ci ich szukać – powiedział króliczek i razem przeszukali krzaki. Znaleźli wszystkie orzechy, a Zuzia podskoczyła z radości.

Kicuś ruszył dalej. Nagle usłyszał cichutki płacz spod krzaka jeżyny. To był mały jeżyk Igiełka. – Nie mogę przejść przez strumyk, bo boję się wody – powiedział. Kicuś położył na wodzie duży liść i poprowadził jeżyka. – Dziękuję! – pisnął Igiełka i pobiegł do mamy.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Kicuś dotarł na polanę. Na środku leżał mały, okrągły kamyk, który lśnił jak gwiazda. Kicuś wziął go do łapki i poczuł, jak bije od niego ciepło. – Znalazłem! – zawołał. Ale wtedy przypomniał sobie słowa babci i postanowił oddać kamyk komuś, kto go potrzebuje.

Wrócił do wiewiórki Zuzi. – Masz, ten kamyk spełni twoje marzenie – powiedział. Zuzia wzięła kamyk, a on zamigotał. Nagle z ziemi wyrosły krzaki pełne orzechów. Zuzia aż podskoczyła z radości. – Dziękuję, Kiciusiu! Jesteś najlepszym przyjacielem! – zawołała.

Kicuś wrócił do domu zmęczony, ale szczęśliwy. Babcia przytuliła go i powiedziała: – Widzisz, nie musiałeś zatrzymać kamienia dla siebie. Twoja odwaga i dobroć sprawiły, że spełniłeś marzenia innych. A to największa magia. Kicuś uśmiechnął się i zamknął oczy.

Tej nocy króliczkowi śniły się gwiazdy i uśmiechnięte zwierzęta. Czuł, że w jego sercu też mieszka zaczarowany kamyk – kamyk przyjaźni. I odtąd każdego dnia starał się pomagać innym, bo wiedział, że prawdziwe szczęście tkwi w dzieleniu się dobrem.