Bajka o Królewnie Śnieżce i tańczących krasnalach

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie za tęczowymi wzgórzami, mieszkała wesoła Królewna Śnieżka. Miała długie, jedwabiste włosy i serce pełne śmiechu. Ale w jej pałacu, zamiast tańców, panowała cisza – zła macocha nie lubiła, gdy ktoś się radował. Śnieżka postanowiła więc wyruszyć w świat, by znaleźć miejsce, gdzie muzyka nigdy nie milknie.

Pewnego dnia, wędrując przez gęsty las, Śnieżka usłyszała ciche dudnienie. To tupot! Szła za dźwiękiem coraz dalej, aż trafiła na polanę. Na środku stał malutki, okrągły domek, a z jego komina wydobywał się dym w rytm skocznej melodii. Śnieżka zapukała – i drzwi otworzyło się same, a w środku zobaczyła siedem krasnali, każdy innego koloru: jeden był zielony jak liść, drugi czerwony jak jabłko, trzeci niebieski jak niebo, a reszta – w odcieniach fioletu, żółci, pomarańczu i różu.

„Witaj, Królewno!” – zawołały chórem. „Chodź, nauczymy Cię naszego tańca!”. Śnieżka była zachwycona. Krasnale tańczyły jak liście na wietrze – podskakiwały, kręciły się w kółko i trzymały za ręce. Każdy miał swój ulubiony ruch: Niebieski Krasnal robił piruety, Żółty klaskał w dłonie, a Różowy kłaniał się nisko, zagarniając brodę. Śnieżka próbowała ich naśladować – i choć potknęła się raz i drugi, wszyscy się śmiali, a ich śmiech brzmiał jak dzwoneczki.

Macocha, która dowiedziała się o przygodzie Śnieżki, wysłała swoją papugę z magicznym jabłkiem. Jabłko miało sprawić, że Królewna zapomni o tańcu. Ale gdy papuga podleciała do polany, Krasnale Złoty i Zielony zagrali na małych instrumentach tak piękną melodię, że papuga zaczęła tańczyć w powietrzu i upuściła jabłko do strumyka. Jabłko odpłynęło z wodą, a papuga przyleciała do Śnieżki i tańczyła z nią do wieczora.

Z czasem Śnieżka nauczyła się tańczyć tak lekko, że jej suknia falowała jak fale na jeziorze. Krasnale postanowiły zbudować wielką scenę na polanie, by Królewna mogła nauczyć tańca wszystkie zwierzęta lasu. Sarenki podskakiwały, wiewiórki kręciły ogonkami, a nawet stary niedźwiedź tupnął kilka razy. Wszyscy byli szczęśliwi, bo tańczyli razem.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za górami, a niebo zasypywało gwiazdami, Śnieżka usiadła na miękkim mchu i zamknęła oczy. Krasnale otoczyły ją i nucąc kołysankę, kołysały się w rytmie księżycowego blasku. „Już pora spać, Królewno” – szepnął Niebieski Krasnal, kładąc jej pod głowę poduszeczkę z listków. Śnieżka ziewnęła i uśmiechnęła się, czując, jak każda komórka jej ciała staje się lekka jak piórko.

Kiedy gwiazdy zaczęły migotać najjaśniej, wszystkie krasnale wzięły świecidełka i oświetliły domek. Śnieżka zasnęła spokojnie, śniąc o tańcu z księżycem. A w lesie zapanowała cisza, tylko gdzieniegdzie słychać było miarowe chrapanie – to Krasnale spały, przytulone do siebie.

I tak każdej nocy, gdy gwiazdy zapalały na niebie swoje lampki, Śnieżka i krasnale kładły się do snu, a las zasypiał z nimi. Bo najpiękniejszy sen to ten, w którym nikt nie jest sam.