Królewna Ania i tajemniczy klucz

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym, przytulnym królestwie mieszkała królewna Ania. Miała cztery lata, bujne, złote loki i oczy jak dwa błyszczące agaty. Każdego ranka, gdy tylko wstała, biegła do zamkowego ogrodu, gdzie rosły kolorowe kwiaty i śpiewały ptaki. Pewnego dnia, bawiąc się wśród lawendy, jej rączka natknęła się na coś twardego i błyszczącego. Był to mały, srebrny kluczyk, tak maleńki, że mieścił się na jej dłoni.

Ania przyjrzała się kluczykowi z zachwytem. Zastanawiała się, do czego może pasować. Przez cały dzień szukała zamka – sprawdziła drzwi do kuchni, spiżarni, a nawet do sypialni rodziców. Ale nigdzie nie pasował. Kiedy zmęczona usiadła na trawie, usłyszała cichy szept: 'Spróbuj za starym dębem, tam jest furtka, którą otwiera tylko ten klucz.'

Ania pobiegła za stary dąb na końcu ogrodu. Rzeczywiście, za gęstymi krzakami róż kryła się niewielka, drewniana furtka. Serce zabiło jej mocniej. Włożyła kluczyk do dziurki i przekręciła. Zamek kliknął, a furtka otworzyła się bezszelestnie. Ania weszła do środka i zamarła z wrażenia – w środku był ogród, jakiego nigdy wcześniej nie widziała.

Wszystko tam było miękkie i puszyste – kwiaty wyglądały jak z waty, a trawa była niczym zielony aksamit. W powietrzu unosił się słodki zapach wanilii i truskawek. W środku ogrodu stała mała, srebrna fontanna, z której zamiast wody tryskały maleńkie, świecące gwiazdki. Ania usiadła obok fontanny i patrzyła, jak gwiazdki wirują w powietrzu.

Nagle zza fontanny wyszła maleńka wróżka. Była ubrana w sukienkę z pajęczyny, a na głowie miała koronę z płatków róży. Uśmiechnęła się do Ani i powiedziała: 'Witaj, królewno. Ten ogród to miejsce, w którym spełniają się marzenia. Ale pamiętaj – marzenia są delikatne jak motyle, dlatego trzeba o nich mówić szeptem, żeby nie uciekły.'

Ania poczuła, jak ciepło rozlewa się po jej sercu. Szepnęła więc cichutko: 'Chciałabym, żeby każdy dzień był pełen przygód i żebym zawsze miała przyjaciół, z którymi mogę się nimi dzielić.' Wróżka skinęła głową, a z fontanny uniosło się stado małych, srebrnych bąbelków. Każdy bąbelek niósł iskierkę światła. 'Twoje marzenie już wędruje do gwiazd' – powiedziała wróżka.

Ania podziękowała wróżce i wróciła przez furtkę do swojego ogrodu. Zmęczona, ale szczęśliwa, weszła do zamku. Po kolacji mama pomogła jej umyć ząbki i ubrać piżamkę w różyczki. Ania położyła się do swojego miękkiego łóżeczka, a przez okno wpadało srebrne światło księżyca.

Zamknęła oczy i poczuła się lekka jak piórko. W oddali słyszała delikatną muzykę – to wiatr grał kołysankę na liściach. Myślała o swoim marzeniu i uśmiechnęła się. Wiedziała, że gwiazdy już nad nim czuwają. 'Dobranoc, mamo' – wyszeptała i zasnęła spokojnym, błogim snem, pełnym gwiazd i przygód.