Bajka o królewnie Śnieżce i siedmiu krasnoludkach

— Bajka do czytania —

W dalekiej krainie, gdzie lasy były gęste, a góry wysokie, żyła piękna królewna o imieniu Śnieżka. Miała ona śnieżnobiałą cerę, kruczoczarne włosy i serce pełne dobroci. Pewnego dnia musiała uciekać z zamku przed złą macochą i schroniła się w domku siedmiu krasnoludków.

Kiedy Śnieżka dotarła do małego domku w lesie, od razu poczuła się tam bezpiecznie. W środku znalazła siedem maleńkich łóżek, siedem maleńkich krzesełek i wszystko w siedmiu egzemplarzach. Postanowiła posprzątać dom, ugotować obiad i poczekać na mieszkańców, chcąc im podziękować za schronienie.

Wieczorem wróciły krasnoludki - Wesołek, Śpioszek, Mędrek, Gapcio, Nieśmiałek, Apsik i Gburek. Były bardzo zdziwione widząc porządek w domu i piękną dziewczynę śpiącą na ich łóżkach. Obudziły ją delikatnie, a gdy opowiedziała swoją historię, od razu zaprosiły ją, by została z nimi.

Każdego ranka krasnoludki wyruszały do pracy w kopalni diamentów, a Śnieżka zostawała w domu. Piekła pyszne ciasta, cerowała ich ubrania i śpiewała wesołe piosenki. Wieczorami wszyscy razem opowiadali sobie historie przy kominku, a krasnoludki pokazywały Śnieżce swoje skarby znalezione pod ziemią.

Pewnego dnia do domku zapukała stara kobieta z koszem pięknych jabłek. Śnieżka, choć krasnoludki przestrzegały ją przed obcymi, uległa pokusie i ugryzła zatrute jabłko. Natychmiast zapadła w głęboki sen, a przerażone krasnoludki ułożyły ją w szklanej trumnie w lesie, ozdabiając ją kwiatami każdego dnia.

Minęło wiele miesięcy, aż pewnego dnia przejeżdżał tamtędy młody książę. Zobaczył piękną śpiącą dziewczynę i od razu się w niej zakochał. Gdy pocałował Śnieżkę w czoło, zaklęcie pękło, a królewna otworzyła oczy. Krasnoludki tańczyły z radości, widząc, że ich przyjaciółka jest uratowana.

Śnieżka i książę zaprosili krasnoludki do swojego zamku, gdzie mogły mieszkać w specjalnie dla nich przygotowanym pokoju. Zła macocha już nigdy nie zakłóciła ich spokoju, a wszyscy żyli długo i szczęśliwie. Krasnoludki codziennie odwiedzały królewnę, przynosząc jej najpiękniejsze diamenty z kopalni.

Wieczorami, gdy księżyc świecił najjaśniej, Śnieżka siadała przy oknie i wspominała czas spędzony w lesie. Uśmiechała się na myśl o swoich małych przyjaciołach, którzy nauczyli ją, że prawdziwe bogactwo to dobre serce i oddani przyjaciele. A krasnoludki, układając się do snu w swoich malutkich łóżeczkach, marzyły o kolejnym dniu spędzonym z ukochaną królewną.