Królewna Śnieżka i jej leśni przyjaciele

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym królestwie otoczonym zielonymi wzgórzami, mieszkała królewna o imieniu Śnieżka. Miała włosy czarne jak heban, skórę białą jak śnieg, a w sercu nosiła ciepło i dobroć. Każdego ranka witała ptaki w ogrodzie i pomagała ogrodnikowi pielęgnować kwiaty.

Pewnego dnia Śnieżka wybrała się na spacer do lasu, aby zebrać poziomki dla chorego ogrodnika. Ścieżka wiodła ją wśród wysokich sosen, a promienie słońca tańczyły między liśćmi. Ptaki ćwierkały wesoło, a wiewiórka schowała się za pniem. Nagle Śnieżka usłyszała ciche stukanie – to mały dzięcioł pomagał drzewu.

Zachwycona przyrodą, szła dalej, aż dotarła do polany, gdzie stał uroczy, mały domek. Z komina unosił się delikatny dymek. Królewna podeszła bliżej i zapukała. Drzwi otworzył jej krasnoludek w niebieskiej czapce i z miłym uśmiechem. – Witaj, wędrowcze! – powiedział radośnie.

W domku mieszkało siedmiu krasnoludków: Mikuś, Zbyś, Stasiu, Tomek, Krzyś, Jaś i Piotruś. Każdy z nich miał swoje zadanie: jeden piekł chleb, drugi podlewał kwiaty, trzeci naprawiał buty. Zaprosili Śnieżkę do środka i poczęstowali herbatą z miodem. Królewna czuła się tu jak w rodzinie.

– Zostań z nami! – zawołali wszyscy chórem. Śnieżka uśmiechnęła się i zgodziła. Od tamtego dnia pomagała krasnoludkom: skubała sałatę, zamiatała podłogę, a wieczorem śpiewała im kołysanki. Krasnoludki odwdzięczały się opowieściami o skarbach ukrytych w lesie i o tym, jak ważna jest przyjaźń.

Pewnego razu do domku przywędrowała starsza pani z koszykiem rumianych jabłek. – Piękna królewno, skosztuj owocu z mego sadu – powiedziała. Śnieżka dziękując, ugryzła kęs i... poczuła się śpiąca. To nie była zwykła staruszka, lecz zła czarownica, która zazdrościła Śnieżce urody.

Krasnoludki wróciły z pracy i zobaczyły śpiącą królewnę. Zmartwiły się, ale nie straciły nadziei. Mikuś przyniósł wodę ze źródła życia, a Zbyś delikatnie położył na czole Śnieżki liść szczęśliwej paproci. Po chwili królewna otworzyła oczy i uśmiechnęła się do przyjaciół. Zła czarownica uciekła w dal.

Od tego dnia w lesie zapanował jeszcze większy spokój. Śnieżka i krasnoludki żyli razem, pomagając zwierzętom i dbając o każdy kwiatek. Królewna nigdy nie wróciła do pałacu, bo wiedziała, że prawdziwe bogactwo to miłość i przyjaźń. Każdego wieczoru, gdy na niebie pojawiały się gwiazdy, siadali na polanie i słuchali śpiewu słowika.

Tuż przed snem Mikuś przykrywał Śnieżkę miękkim kocem, a reszta krasnoludków układała się na swoich małych łóżeczkach. Cisza otulała domek, a księżyc zaglądał przez okno. Śnieżka zamykała oczy i szeptała: – Dziękuję za ten piękny dzień. I tak, w blasku gwiazd, wszyscy zasypiali spokojnie.