Królewna Klara i siedmiu krasnoludków tkaczy

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w pięknym zamku na wzgórzu mieszkała królewna Klara. Miała wszystko, czego mogła zapragnąć – suknie z jedwabiu, korale z pereł i słodkie ciastka każdego dnia. Ale mimo to czuła się samotna. Okna zamku wychodziły na ciemny las, a Klara często wpatrywała się w nie z tęsknotą.

Pewnego popołudnia, gdy nudziła się w ogromnej sali balowej, postanowiła spełnić swoje marzenie. Włożyła wygodne buciki, zarzuciła pled na ramiona i wymknęła się tylną bramą do lasu. Szła wąską ścieżką wśród sosen i brzóz, a im głębiej wchodziła, tym bardziej czuła się lekko.

Nagle usłyszała dziwny stukot: puk, puk, puk. Zaciekawiona podeszła bliżej i zobaczyła małą chatkę, z której komina unosił się różowy dym. Zapukała do drzwi, a te otworzyły się z cichym skrzypieniem. W środku siedziało siedmiu krasnoludków – każdy z igłą i nitką, tkających wielki, kolorowy dywan.

Najstarszy krasnoludek, Brodacz, powiedział: „Witaj, królewno! Jesteśmy tkaczami szczęścia. Ten dywan powstaje z nici uśmiechów i dobrych chwil. Chcesz pomóc?” Klara skinęła głową, choć nigdy nie trzymała igły w ręku. Siadła obok nich i zaczęła uczyć się przeplatania nici.

Początkowo szło jej opornie – nitka się plątała, a igła kłuła w palce. Ale krasnoludki śmiały się razem z nią, pokazywały, jak robić węzełki, i chwaliły każdy postęp. Pracowali razem całe popołudnie, a dywan rósł w oczach. Klara czuła, że to najlepszy czas w jej życiu.

Gdy słońce schowało się za drzewami, krasnoludki zaprosiły ją na kolację – gorącą zupę z leśnych grzybów i chleb upieczony na liściach. Klara opowiedziała im o swoim smutku w zamku, a oni wysłuchali z uwagą. „Przyjaźń nie potrzebuje złota” – powiedział mały Krasnalek – „wystarczy otwarte serce”.

Królewna obiecała, że będzie odwiedzać ich codziennie. Następnego ranka wróciła do zamku, ale już nie czuła się samotna. Wiedziała, że w lesie ma przyjaciół, a w jej sercu zagościło ciepło. Wieczorem położyła się do łóżka, otuliła się miękką kołdrą i wyjrzała przez okno na gwiazdy. Na niebie migotał maleńki dywan utkany z ich wspólnych chwil – cichy, spokojny i piękny. Królewna zamknęła oczy i zasnęła z uśmiechem, wiedząc, że prawdziwe bogactwo to przyjaźń.

W całym zamku zapadła cisza, tylko gwiazdy delikatnie mrugały nad wzgórzem, jakby szeptały: „Dobranoc, królewno Klaro. Śpij słodko.”