Królewna Śnieżka i tajemnica pór roku

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie wiecznego śniegu, mieszkała królewna Śnieżka. Jej długie, srebrzyste włosy lśniły jak płatki śniegu, a oczy były błękitne jak zimowe niebo. Królewna uwielbiała zimę bardziej niż cokolwiek innego – każdego ranka wybiegała do ogrodu, by lepić bałwany, jeździć na sankach i łapać płatki śniegu na język. Wszyscy w pałacu mówili, że Śnieżka ma w sercu lód i śnieg, ale tak naprawdę była po prostu zakochana w białym puchu.

Pewnego dnia król i królowa zwołali naradę. Zima trwała już bardzo długo, a ludzie w królestwie tęsknili za wiosną. – Moja droga – powiedział król do Śnieżki – pory roku muszą się zmieniać, by ziemia mogła odpocząć i odrodzić się na nowo. Lecz królewna tupnęła nogą w śnieg. – Nie chcę wiosny! – zawołała. – Zima jest najpiękniejsza! I pobiegła do swojej komnaty, trzaskając drzwiami.

Następnego ranka Śnieżka postanowiła, że sama zatrzyma zimę. Wyszła do lasu i zaczęła szeptać do śniegu: – Zostań, proszę, nie topniej! Ale śnieg milczał, a słońce grzało coraz mocniej. Zrozpaczona królewna usiadła pod starym dębem. Wtedy usłyszała cichy, szorstki głos: – Dlaczego płaczesz, mała księżniczko? To było drzewo. Śnieżka zdziwiła się, ale opowiedziała mu o swoim smutku.

Drzewo westchnęło. – Każda pora roku ma swoją wartość. Zima daje odpoczynek, wiosna budzi życie, lato ogrzewa, jesień obdarza plonami. Gdyby zima trwała wiecznie, nasiona by nie wykiełkowały, ptaki by nie zaśpiewały, a kwiaty by nie zakwitły. Śnieżka spuściła głowę. – Ale ja tak bardzo kocham śnieg… – szepnęła. Drzewo uśmiechnęło się gałęziami: – Możesz kochać zimę, a jednocześnie cieszyć się wiosną. To nie musi być wybór.

Królewna zamyśliła się. Wstała i powiedziała: – Dobrze, pomogę wiośnie przyjść. Pobiegła do pałacu i poprosiła ogrodnika, by pokazał jej, jak sadzić pierwsze kwiaty. Razem umieścili w ziemi cebulki tulipanów i krokusów. Śnieżka podlewała je ciepłą wodą i każdego ranka sprawdzała, czy już widać zielone końcówki. Uczyła się cierpliwości.

Po kilku dniach stało się coś niesamowitego. Z ziemi wyjrzały pierwsze zielone listki, a potem białe i żółte kwiaty. Śnieg zaczął topnieć, ale nie zniknął całkowicie – został na szczytach gór, gdzie Śnieżka mogła go odwiedzać. Królewna spojrzała na budzący się do życia ogród i uśmiechnęła się. – Wiosna też jest piękna – powiedziała cicho. Ptaki zaczęły śpiewać, a słońce grzało coraz przyjemniej.

Tego wieczoru królewna Śnieżka usiadła na balkonie swojego pokoju. Na niebie migotały pierwsze gwiazdy, a w powietrzu unosił się zapach pierwiosnków. Wzięła głęboki oddech i pomyślała o tym, jak różne pory roku mogą być wspaniałe. – Dziękuję, drzewo – szepnęła. – Dziękuję, wiosno. I dziękuję ci, zimo, za piękne chwile. Potem zamknęła oczy, a sen przyszedł do niej lekki jak płatek śniegu. Dobranoc, królewno. Dobranoc, świecie.