Bajka o królewnie Marcie i siedmiu krasnoludkach

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, za siedmioma lasami i siedmioma wzgórzami, mieszkała w małym królestwie królewna Marta. Była mądra i odważna, ale przede wszystkim – niesamowicie ciekawa świata.

Pewnego słonecznego poranka Marta postanowiła wybrać się do starego lasu. Wzięła ze sobą koszyk z jagodami i wyruszyła w głąb zielonej puszczy. Szła ścieżką, aż nagle usłyszała wesołe bębnienie: bum, bum, bum!

Za krzakiem siedział mały krasnoludek w żółtej czapeczce, grając na bębenku. – Jestem Bębenek! – przedstawił się. – Uwielbiam grać! Marta zaczęła klaskać w rytm, poczuła, jak muzyka rozświetla jej serce.

Kiedy szli dalej, spotkali Pędzelka – krasnoludka malującego kwiaty na płótnie. – Każdy kolor coś opowiada – powiedział i podarował Marcie mały obrazek. Królewna zobaczyła, jak wiele piękna kryje się w szczegółach.

Następnie trafili do chatki, gdzie pachniało cynamonem. Kuchareczka piekła pierniczki. – Smak jest jak przyjaźń – uśmiechnęła się i poczęstowała wszystkich. Marta poczuła ciepło w brzuszku i w duszy.

Po drodze spotkali jeszcze Strumyczka, który nucił melodię wody, Ciszkę – malutkiego krasnoludka mówiącego szeptem, oraz Gwiazdka, który wieczorem kładł się na polanie i liczył gwiazdy. Każdy był inny i każdy miał coś wyjątkowego.

Siódmym krasnoludkiem był Pogodnek. – Ja zawsze znajduję powód do śmiechu – powiedział i zrobił śmieszną minę. Marta roześmiała się głośno, a echo poniosło radość przez cały las.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Marta podziękowała wszystkim i obiecała, że wróci. Wędrując do zamku, myślała o tym, że każdy z krasnoludków był jak inna nuta w piosence. Razem tworzyli najpiękniejszą melodię.

Tej nocy królewna długo patrzyła w rozgwieżdżone niebo. Czuła wdzięczność za nowe przyjaźnie. Zamknęła oczy, a sen przyszedł cicho, jak szelest liści. Cisza wypełniła komnatę, a na policzku Marty został uśmiech. Dobranoc, królewno.