Królewna Karmelka i tajemnicza książka kucharska

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w zamku na wzgórzu mieszkała królewna Karmelka, która zamiast bawić się lalkami i nosić koronę, spędzała całe dnie w zamkowej kuchni. Kiedyś, przeglądając stare szafki, znalazła zakurzoną książkę kucharską, pełną dziwnych przepisów i kolorowych obrazków. Od tej chwili każda strona była dla niej jak brama do nowej przygody.

Karmelka uwielbiała wędrować po ogrodzie w poszukiwaniu świeżych ziół i owoców. Pewnego dnia wyszła na łąkę i spotkała małego chłopca o imieniu Piotruś, który zbierał poziomki. – Nie masz czasu na zabawę? – zapytał Piotruś. – Ja szukam składników do mojej nowej potrawy – odparła królewna. Chłopiec zdziwił się, ale chętnie pomógł jej zerwać najsłodsze poziomki.

Kiedy wrócili do zamku, Karmelka wyjęła książkę i odszukała przepis na „Poziomkowe chmurki”. Okazało się, że trzeba było ubić pianę, dodać owoce i upiec małe ciasteczka. Piotruś nigdy wcześniej nie gotował, więc królewna pokazała mu, jak delikatnie mieszać składniki, żeby masa nie opadła. Ich ręce były całe w mące, a śmiech rozlegał się po całej kuchni.

– A gdybyśmy zaprosili innych do wspólnego gotowania? – zaproponowała nagle Karmelka. – Z książki kucharskiej można przygotować tyle różnych smakołyków. Razem będzie raźniej! Piotruś zgodził się z radością i pobiegł powiadomić swoje rodzeństwo i rodziców. Wkrótce w zamkowej kuchni zaroiło się od pomocników.

Każdy dostał swoje zadanie: ktoś kroił jabłka, ktoś mieszał ciasto, a ktoś inny nakładał lukier na ciasteczka. Karmelka pilnowała, żeby wszystko było zrobione z sercem, co widać było po uśmiechach na twarzach wszystkich obecnych. Wspólnie stworzyli prawdziwe królewskie przyjęcie pełne zapachów i kolorów.

Wieczorem, gdy wszyscy rozeszli się do domów, Karmelka usiadła przy oknie w swojej wieży. W dłoni trzymała książkę kucharską i pomyślała: „Najważniejsze nie są idealne przepisy, ale to, że mogłam się nimi podzielić i zobaczyć radość innych”. Jej serce było spokojne i pełne ciepła, a w kuchni wciąż unosił się słodki aromat ciasteczek.

Kiedy zamknęła książkę, usłyszała ciche pohukiwanie sowy z pobliskiego lasu. Gwiazdy na niebie migotały jak małe iskierki, a królewna przytuliła pluszowego pieska i szepnęła: – Dobranoc, świecie. Jutro znów coś upiekę. I powoli, wśród błogiej ciszy, zasnęła głębokim snem, marząc o kolejnej kulinarnej przygodzie.