Królewna Lunia i nasionko ciszy

— Bajka do czytania —

W zamku na wzgórzu mieszkała królewna Lunia. Nie lubiła hałaśliwych balów ani głośnych zabaw. Najbardziej kochała ciszę – zwłaszcza tę wieczorną, gdy na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy.

Każdego wieczoru Lunia wdrapywała się na najwyższą wieżę i patrzyła w niebo. Gwiazdy migotały jak małe ogniki, a ona czuła, że opowiadają jej ciche historie. Pewnej nocy zobaczyła coś wyjątkowego – spadającą gwiazdę, która zostawiła na ziemi srebrzysty ślad.

Królewna pobiegła do ogrodu i znalazła małe, lśniące ziarenko. Było ciepłe jak promyk słońca. – To na pewno magiczne nasiono – szepnęła i delikatnie wzięła je do dłoni.

Następnego dnia posadziła ziarenko w doniczce i postawiła na parapecie. Podlewała je, mówiła do niego szeptem, ale dni mijały, a roślina nie chciała wykiełkować. Lunia była smutna.

Dworzanie chichotali: – Królewno, to tylko zwykły kamyk! Nie trać czasu. Ale Lunia nie dawała za wygraną. Przypomniała sobie, że gwiazda spadła nocą, w ciszy. Może i roślina potrzebuje ciszy?

Zaniosła doniczkę do swojej sypialni, z dala od gwaru zamku. Tam, w małym, spokojnym kąciku, usiadła obok i zamknęła oczy. Słuchała własnego oddechu i bicia serca. I wtedy – coś się stało.

Z doniczki wystrzeliła srebrna łodyżka, a na niej pojawiły się maleńkie liście, które dzwoniły jak kryształowe dzwoneczki. Lunia poczuła falę ciepła i spokoju. Roślina rosła dalej, a jej blask wypełniał pokój.

Od tej pory Lunia każdego wieczoru siadała z rośliną i wsłuchiwała się w jej cichą muzykę. Zrozumiała, że najpiękniejsze rzeczy rodzą się, gdy umiemy być cicho i uważni. Dwór się zdziwił, ale królewna była szczęśliwa.

Kiedy zapadła noc, Lunia położyła się do łóżka. Roślina nuciła jej delikatną kołysankę, a gwiazdy za oknem mrugały porozumiewawczo. Królewna zamknęła oczy i zasnęła z uśmiechem, wiedząc, że cisza jest najlepszym przyjacielem.