Krokodyl, który chciał być miły

— Bajka do czytania —

W zielonej, bujnej dżungli nad brzegiem rzeki Limpopo mieszkał krokodyl o imieniu Klemens. Klemens był duży, zielony i miał mnóstwo ostrych zębów, ale wcale nie był straszny. Wręcz przeciwnie – miał wielkie, dobre serce i marzył tylko o tym, żeby zaprzyjaźnić się z mieszkańcami dżungli.

Pewnego słonecznego poranka Klemens postanowił zrobić coś miłego. Zobaczył małpkę Zosię, która smutna siedziała na gałęzi, bo zgubiła swój ulubiony banan. Klemens szybko zanurkował do rzeki i wyłowił najpiękniejszy, żółty banan, jaki znalazł. Podpłynął do brzegu i podał go Zosi, uśmiechając się szeroko. Zosia ucieszyła się, ale trochę się bała jego ogromnych zębów. – Dziękuję – szepnęła i szybko uciekła na drzewo.

Klemens poczuł się trochę smutny. – Może banan to było za mało? – pomyślał. Postanowił pomóc słoniowi Barnabie, który próbował przenieść wielki kamień blokujący ścieżkę do wodopoju. Klemens podszedł i jednym pchnięciem ogona przesunął kamień. Barnaba aż sapnął z wrażenia. – Dziękuję, Klemensie, ale… czy mógłbyś nie machać tak ogonem? Bo przewróciłeś moje ulubione drzewo figowe – powiedział Barnaba, patrząc na powalone drzewo.

Klemens spuścił głowę. – Znów coś zepsułem – westchnął. Usiadł na brzegu i patrzył w wodę. Wtedy podeszła do niego mądra żółwica Tekla. – Widzę, że chcesz być miły, Klemensie – powiedziała łagodnie. – Ale bycie miłym to nie tylko robienie rzeczy. Czasem trzeba też słuchać i pytać, czego inni naprawdę potrzebują.

Klemens podniósł wzrok. – Naprawdę? – zapytał. – A jak to zrobić? Tekla uśmiechnęła się. – Na przykład możesz zapytać: „Czego ci potrzeba?” albo „Jak mogę ci pomóc?”. Ludzie i zwierzęta lubią, gdy się ich pyta. Klemens poczuł, że to ma sens.

Następnego dnia Klemens zobaczył ptaszka Felka, który próbował zbudować gniazdo na wysokiej gałęzi, ale gałąź była za chybotliwa. Klemens nie rzucił się od razu do pomocy. Zamiast tego zapytał: – Felku, czego ci trzeba? Felko zdziwił się, ale odpowiedział: – Potrzebuję mocniejszej gałęzi, ale nie mogę jej dosięgnąć. Klemens ostrożnie podał mu długi, suchy konar, który leżał obok. Felko uśmiechnął się i zaczął pleść gniazdo. – Dziękuję, Klemensie! Jesteś naprawdę miły! – zaćwierkał.

Od tego dnia Klemens częściej słuchał, pytał i patrzył, co inni naprawdę potrzebują. Okazało się, że małpka Zosia wolała, żeby ktoś posłuchał jej opowieści o zgubionym bananie, a słoń Barnaba chciał tylko, żeby Klemens nie niszczył drzew. Klemens zrozumiał, że prawdziwa życzliwość to nie tylko wielkie czyny, ale też małe gesty i uważność na drugiego.

Gdy zapadł zmierzch, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Klemens położył się na miękkim piasku nad rzeką. Czuł się spokojny i szczęśliwy. Wiedział, że jutro znów będzie mógł być miły – pytać, słuchać i pomagać. A nad nim migotały gwiazdy, szumiała rzeka, a w dżungli zapadała cicha, dobra noc.