Krokodyl Tadek i Gwiazda Cierpliwości

— Bajka do czytania —

W zielonej dżungli, nad brzegiem błyszczącej rzeki, mieszkał mały krokodyl o imieniu Tadek. Tadek miał wielkie marzenie – chciał dotknąć gwiazdy, która świeciła najjaśniej na niebie, tuż nad wielkim drzewem mango.

Każdego wieczoru Tadek wychodził na polanę i wyciągał swoją krótką łapkę w stronę nieba. Ale gwiazda była bardzo wysoko. Mama krokodyl uśmiechała się i mówiła: „Tadek, na gwiazdy trzeba czekać cierpliwie. One nie spieszą się do nas.”

Tadek nie rozumiał, co znaczy „czekać cierpliwie”. Próbował skakać, podskakiwać, a nawet prosić ptaki, żeby go podrzuciły. Nic nie działało. Smutny usiadł na kamieniu i westchnął.

Wtedy zza chmur wyjrzała mała, srebrna muszka – Iskierka. „Dlaczego jesteś smutny?” – zapytała. „Chcę dotknąć gwiazdy, ale jest za wysoko” – odpowiedział Tadek. Iskierka szepnęła: „Gwiazdy kochają tych, którzy nie poddają się. Każdej nocy świecą dla tych, którzy cierpliwie na nie patrzą.”

Tadek postanowił spróbować inaczej. Każdego wieczoru siadał spokojnie na polanie, patrzył w niebo i cicho nucił kołysankę, którą śpiewała mu mama. Po kilku nocach gwiazda zaczęła świecić jaśniej i jakby niżej.

Aż pewnej nocy, gdy Tadek zamknął oczy i nucił najciszej jak umiał, poczuł ciepłe światło na swoim nosku. Otworzył oczy – gwiazda zeszła tak nisko, że musnęła jego łuskę. Była ciepła i delikatna jak uścisk mamy.

Tadek uśmiechnął się i zrozumiał: nie trzeba skakać ani się spieszyć. Wystarczy być cierpliwym i nie rezygnować. Gwiazdy zawsze świecą dla tych, którzy wierzą i czekają.

Tej nocy Tadek wrócił do swojego gniazda, wtulił się w mamę i patrzył przez liście na migoczące gwiazdy. Czuł się spełniony i spokojny. Zamknął oczy, a gwiazdy nuciły mu swoją cichą kołysankę. Dobranoc, Tadku. Dobranoc, gwiazdo.