Krokodyl, który chciał mieć przyjaciela

— Bajka do czytania —

W wielkiej, błękitnej rzece mieszkał krokodyl o imieniu Kacper. Miał wielkie szczęki i mnóstwo ostrych zębów, ale wcale nie był groźny. Chciał się bawić z innymi zwierzętami, ale one na jego widok uciekały w popłochu.

Kacper siadał na brzegu i patrzył, jak małpki skaczą po drzewach, a żabki pluskają w wodzie. „Dlaczego nikt nie chce się ze mną bawić?” – myślał smutno. Próbował uśmiechać się jak najmilszym uśmiechem, ale jego zęby błyszczały i wszyscy myśleli, że jest głodny.

Pewnego dnia do Kacpra podleciał mały, niebieski ptaszek. Usiadł na jego nosie i zaćwierkał. „Nie boisz się mnie?” – zapytał zdziwiony krokodyl. „A czego miałbym się bać?” – odpowiedział ptaszek. „Widzę, że masz dobre, ciepłe serce.”

Ptaszek przedstawił się jako Filemon. Od tej chwili Kacper zyskał pierwszego przyjaciela. Filemon siadał na jego grzbiecie i razem pływali po rzece. Krokodyl przestał być samotny, ale wciąż martwił się, co pomyślą inne zwierzęta.

„Nie martw się – powiedział Filemon. – Pokaż im, jaki jesteś naprawdę. Możesz komuś pomóc!” Następnego dnia Kacper zobaczył małą żabkę, która nie mogła wyskoczyć z głębokiej kałuży. Delikatnie podłożył swój ogon, a żabka po nim wdrapała się na suchy ląd.

Zwierzęta patrzyły z niedowierzaniem. „Kacper pomógł żabce! On wcale nie jest straszny!” – zakrakała wrona. Stopniowo inne stworzenia zaczęły się do niego zbliżać. Małpka podała mu mango, a zajączek usiadł obok na piasku.

Kacper poczuł wielką radość. Od tamtego dnia już nikt nie uciekał na jego widok. Razem bawili się w chowanego w trzcinach, a Kacper był największym i najdelikatniejszym krokodylem w całej rzece.

Wieczorem, gdy słońce zaszło, Kacper położył się na ciepłym piasku, a Filemon przytulił się do jego łusek. Nad nimi rozbłysły pierwsze gwiazdy. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnął krokodyl i zamknął oczy. Szum rzeki kołysał go do snu.