Krecik i tajemnica podziemnego skarbu

— Bajka do czytania —

Pod starą wierzbą, na skraju łąki, mieszkał mały krecik o imieniu Klemens. Każdego ranka wyruszał w podziemne tunele, szukając smacznych korzonków i błyszczących kamyków. Pewnego dnia, kopiąc głębiej niż zwykle, natknął się na coś niezwykłego – małą, drewnianą skrzynkę.

Klemens z trudem wyciągnął skrzynkę na powierzchnię. Była ciężka i pokryta mchem. Gdy otworzył wieko, ze środka wysypały się kolorowe szkiełka, świecące jak małe gwiazdki. Krecik nigdy nie widział czegoś tak pięknego! Zaczął zbierać szkiełka do swojej norki, ciesząc się każdym nowym znaleziskiem.

Tego wieczoru do norki Klemensa zajrzała myszka Matylda. 'Widziałam, jak coś niosłeś – czy mogę zobaczyć?' – zapytała nieśmiało. Klemens pokazał jej skarb, ale gdy Matylda chciała dotknąć jednego szkiełka, szybko schował je do kieszeni. 'To moje!' – powiedział.

Myszka posmutniała i odeszła. Klemens został sam ze swoimi skarbami, ale nagle przestały mu sprawiać radość. Szkiełka nie błyszczały już tak jasno, a w norce zrobiło się cicho i pusto. Krecik poczuł, że czegoś mu brakuje.

Następnego dnia Klemens wziął kilka najpiękniejszych szkiełek i pobiegł do Matyldy. 'Przepraszam – powiedział – chcesz się pobawić razem?' Matylda uśmiechnęła się szeroko. Razem ułożyli ze szkiełek wzory na mchu, a słońce sprawiło, że mieniły się wszystkimi kolorami tęczy.

Wkrótce dołączył do nich jeżyk Ignacy i wiewiórka Pola. Każde z nich dostało od Klemensa po jednym szkiełku. Nagle cała łąka rozbłysła kolorami, a śmiech niósł się pośród traw. Klemens zrozumiał, że dzielenie się sprawia, iż skarb staje się większy.

Gdy zapadł zmrok, przyjaciele usiedli na pagórku. Klemens patrzył na gwiazdy i myślał o tym, jak wiele radości dało mu dzielenie się z innymi. Czuł ciepło w sercu, a szkiełka w jego norce już nie były najważniejsze – najważniejsza była przyjaźń.

Klemens wrócił do swojej norki, przytulił się do miękkiego mchu i zamknął oczy. Słyszał jeszcze cichy śpiew świerszczy i czuł zapach wilgotnej ziemi. Wiedział, że jutro znów spotka przyjaciół, a to jest najpiękniejszy skarb ze wszystkich. Dobranoc, mały kreciku – niech ci się śnią kolorowe szkiełka i przyjaciele.