Krokodyl i tajemnica spokojnego stawu

— Bajka do czytania —

W wielkiej, zielonej rzece mieszkał krokodyl o imieniu Klemens. Był silny, miał ostre zęby i potężny ogon, ale niestety – bardzo łatwo wpadał w złość. Gdy tylko coś mu nie pasowało, trzaskał szczękami i mącił wodę tak, że wszystkie ryby uciekały w popłochu.

Pewnego dnia Klemens zobaczył małą żabkę, która skakała po lilii wodnych. "Hej, ty!" – warknął krokodyl. "Zabierasz się stąd! To moja lilia!" Żabka jednak nie uciekła, tylko spojrzała na niego wielkimi oczami i powiedziała: "Dlaczego jesteś taki zły? Może zamiast trzaskać szczękami, spróbujesz posiedzieć cicho?"

Klemens zdziwił się – nikt nigdy nie mówił mu czegoś takiego. "Przecież jestem krokodylem, mam być groźny!" – odparł, ale w jego głosie zabrzmiała nutka niepewności. Żabka uśmiechnęła się i zaproponowała: "Zróbmy eksperyment. Przez jeden dzień nie będziesz mącił wody ani trzaskał zębami. Zobaczysz, co się stanie."

Krokodyl, choć niechętnie, zgodził się. Położył się na brzegu i zamknął oczy. Początkowo było mu trudno – każdy plusk ryby, każdy szelest trzcin budził w nim chęć do warczenia. Ale po kilku minutach poczuł coś dziwnego: ciepłe słońce muskało jego łuski, a woda wokół niego stała się spokojna i przejrzysta.

Nagle obok niego przysiadła ważka. "O, Klemens – dzisiaj nie warczysz? To miłe!" – zaćwierkała. Potem podpłynęła rybka i zatańczyła wokół jego ogona. Krokodyl otworzył jedno oko i uśmiechnął się – pierwszy raz od bardzo dawna. "Może bycie spokojnym wcale nie jest takie złe?" – pomyślał.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać nad rzeką, żabka wróciła do Klemensa. "I jak ci minął dzień?" – zapytała. "Dziwnie..." – przyznał krokodyl. "Ale też przyjemnie. Wszyscy się do mnie zbliżali, a ja nie musiałem nikogo gonić." Żabka pokiwała główką: "Widzisz? Siła nie zawsze oznacza złość. Czasem największa siła tkwi w spokoju."

Klemens długo myślał o tych słowach. Położył się na miękkim mchu, a wokół niego tańczyły świetliki. Zamknął oczy i po raz pierwszy zasnął bez burczenia w brzuchu – bo jego serce było spokojne. Woda w stawie stała się cicha, a księżyc odbił się w niej jak w srebrnym lustrze.

I tak oto krokodyl Klemens odkrył, że czasem najlepiej jest po prostu... być. I słuchać. I pozwolić innym być sobą. A wtedy nawet najdziksza rzeka staje się domem pełnym przyjaźni.