Krokodyl Ksawery i Guzik Cierpliwości

— Bajka do czytania —

W zielonej dżungli nad błękitną rzeką mieszkał mały krokodyl o imieniu Ksawery. Miał zieloną skórkę w cętki i wielki, szeroki uśmiech. Ksawery uwielbiał zabawę – szczególnie w chowanego i w berka. Ale miał jeden problem: bardzo nie lubił czekać.

Kiedy mama krokodylica mówiła: „Poczekaj, synku, aż skończę podlewać kwiaty”, Ksawery tupał nóżką. „Ale ja chcę teraz!” – wołał. A mama uśmiechała się cierpliwie i podawała mu guzik. „To jest guzik cierpliwości – mówiła – połóż go na języku i policz do trzech. Zobaczysz, jak czas szybko minie.”

Pewnego dnia Ksawery bawił się nad rzeką. Zobaczył małpkę, która zbierała soczyste mango. „Daj mi jedno!” – zawołał Ksawery. Małpka odpowiedziała: „Poczekaj, aż skończę zrywać dla mojej mamy.” Ksawery znów chciał tupnąć, ale przypomniał sobie o guziku.

Wyciągnął z kieszonki mały, okrągły guzik i położył go na języku. „Raz, dwa, trzy… cztery?” – policzył. I wtedy! Z krzaków wyskoczył mały żółwik. „Cześć, mogę się z tobą pobawić?” – zapytał. Ksawery zapomniał o małpce i o mango. „Jasne!” – odpowiedział z uśmiechem.

Żółwik miał na imię Tymoteusz i był bardzo powolny. „Poczekaj chwilę” – mówił, gdy szedł po piłkę. Ksawery nie tupał, tylko kładł guzik na języku i uśmiechał się. „Dzięki, że czekasz na mnie” – powiedział Tymoteusz. A Ksawery poczuł, jak miło jest być cierpliwym.

Kiedy mama przyszła nad rzekę, zobaczyła Ksawerego, który spokojnie siedział i patrzył, jak Tymoteusz układa kamyki. „Jesteś dzielny, synku” – powiedziała mama. Ksawery odpowiedział: „Guzik cierpliwości działa! Czekanie wcale nie jest takie trudne.”

Wieczorem krokodylek położył się w swoim hamaku z liści. Za oknem świeciły gwiazdy, a w dżungli panowała cisza. Ksawery zamknął oczy, a na języku wciąż czuł smak guzika cierpliwości. „Dobranoc, mamo” – wyszeptał. „Dobranoc, synku” – odpowiedziała mama i pogłaskała go po głowie.