Bajka o krokodylu, który chciał być miły

— Bajka do czytania —

W ciepłej, błękitnej rzece, wśród zielonych trzcin, mieszkał mały krokodyl o imieniu Klemens. Miał zieloną, łuskowatą skórę, długi ogon i mnóstwo ostrych zębów, ale wcale nie był groźny. Wręcz przeciwnie – Klemens marzył tylko o tym, by znaleźć przyjaciela.

Każdego ranka Klemens wystawiał głowę nad wodę i patrzył, jak na brzegu bawią się małe zające, wiewiórki i jeże. Gdy tylko podpływał bliżej, wszystkie zwierzątka uciekały z krzykiem: „Uwaga! Krokodyl!”. Klemens wzdychał smutno i zanurzał się z powrotem w wodzie.

Pewnego dnia zobaczył małego jeżyka, który utknął na kamieniu pośrodku rzeki. Woda wokół była wzburzona, a jeżyk płakał cichutko: „Nikt mi nie pomoże, boję się!”. Klemens bez namysłu podpłynął i delikatnie wziął jeżyka na swój grzbiet. „Nie bój się, mały, przeniosę cię na brzeg” – powiedział łagodnie.

Jeżyk poczuł ciepło i bezpieczeństwo na szerokich plecach krokodyla. Gdy dopłynęli do brzegu, jeżyk uśmiechnął się i powiedział: „Dziękuję! Jesteś bardzo miły, choć masz wielkie zęby”. Klemens poczuł, jak coś ciepłego rozlewa mu się w sercu – to była radość.

Wieść o dobrym uczynku Klemensa szybko rozeszła się po lesie. Następnego dnia zajączek zapukał do niego noskiem w wodę: „Klemensie, pomożesz mi zebrać marchewki? Nie sięgam wysoko”. Klemens uśmiechnął się i pomógł. Potem wiewiórka poprosiła o pomoc w znalezieniu orzechów, a mały ptaszek o przeniesienie gniazda na wyższą gałąź.

Klemens pomagał każdemu, kto go potrzebował. Z każdym dniem przybywało mu przyjaciół. Zwierzątka zrozumiały, że nie liczy się to, jak wyglądasz, ale co masz w sercu. Klemens przestał być samotny – teraz zawsze ktoś się do niego uśmiechał, a wieczorami przychodził do niego jeżyk, by posłuchać plusku wody.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za lasem, Klemens leżał na brzegu, a wokół niego zebrały się wszystkie małe zwierzątka. „Jesteś naszym najdzielniejszym przyjacielem” – powiedział jeżyk. Klemens zamknął oczy, czując ciepło przyjaźni i spokój. Wiedział, że znalazł coś cenniejszego niż złoto – prawdziwych przyjaciół.

Kiedy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Klemens ziewnął szeroko, pokazując wszystkie swoje ostre zęby, ale nikt się już nie bał. „Dobranoc, Klemensie” – szepnęły zwierzątka. „Dobranoc” – odpowiedział cichutko i zasnął, kołysany szumem rzeki i blaskiem księżyca. Wokół panowała cisza i spokój, a mały krokodyl śnił o tym, jak jutro znów będzie pomagał.