Krecik Tupcio i gwiazdy nad łąką

— Bajka do czytania —

Pod ziemią, w ciepłej norce wykopanej pod wielkim dębem, mieszkał mały krecik o imieniu Tupcio. Miał mięciutkie, aksamitne futerko i łapki jak małe łopatki. Każdego wieczoru, gdy słońce zachodziło, Tupcio wystawiał nosek z ziemi i patrzył w niebo. Bardzo chciał zobaczyć gwiazdy z bliska – migotały jak maleńkie iskierki, ale on nigdy nie był wyżej niż na własnym kopczyku. „Może są po prostu za daleko?” – myślał smutno.

Pewnego wieczoru Tupcio spotkał na łące sowę Zuzię. Siedziała na gałęzi i mrugała wielkimi żółtymi oczami. „Dlaczego tak wzdychasz, mały kopaczu?” – zapytała. „Chciałbym zobaczyć gwiazdy tak blisko, żeby je dotknąć” – szepnął Tupcio. Sowa Zuzia zachichotała cichutko. „Gwiazdy są bardzo wysoko, ale wiem, kto może ci pomóc. Moja przyjaciółka myszka Polcia mieszka na wzgórzu. Może zna sposób?” – powiedziała i poleciała przodem.

Tupcio podążył za sową, kopiąc tunele pod korzeniami. Kiedy dotarł do wzgórza, zobaczył małą, szarą myszkę, która zbierała kłosy. „Polciu, ten krecik chce dotknąć gwiazd” – oznajmiła Zuzia. Myszka uśmiechnęła się. „Najwyższe miejsce w okolicy to stara wieża po zachodniej stronie. Mieszkają tam nietoperze, ale jeśli im nie przeszkodzisz, wpuszczą cię na górę” – powiedziała. Tupcio podziękował i ruszył w drogę.

Wieża stała samotnie na wzgórzu, otoczona bluszczem. Krecik ostrożnie wypełzł na powierzchnię i zaczął wspinać się po kamieniach. Było stromo, a jego małe łapki nie były do tego przyzwyczajone. Nagle usłyszał pisk: „Hej! To nasza wieża!”. Z ciemności wyleciały trzy nietoperzyki. „Przyszedłem tylko popatrzeć na gwiazdy – odpowiedział Tupcio drżącym głosem. – Obiecuję, że nikomu nie przeszkodzę.”

Najstarszy nietoperz, Bartek, przechylił głowę. „Nikt jeszcze nie prosił nas o to. Zazwyczaj ludzie się nas boją. Ale jeśli chcesz zobaczyć gwiazdy – pokażemy ci wejście na szczyt.” Nietoperze zaprowadziły krecika krętymi schodami aż na dach wieży. Kiedy stanął na górze, zaparło mu dech. Niebo było jak wielki, czarny dywan usiany diamentami. „Są takie piękne…” – wyszeptał.

Tupcio usiadł na parapecie, a nietoperze krążyły wokół niego. „Widzisz tę jasną gwiazdę? To Polaris – zawsze wskazuje północ” – powiedział Bartek. „A tamta, co mruga na czerwono? To Mars – planeta” – dodał jego brat. Krecik słuchał z zachwytem. Po godzinie zrobiło się chłodno. „Muszę wracać do norki – powiedział. – Dziękuję wam, przyjaciele. Nauczyliście mnie, że nawet mały krecik może spełnić marzenie, jeśli poprosi o pomoc.”

Następnej nocy Tupcio wykopał w suficie swojej norki mały otwór. Teraz, gdy kładł się spać, widział przez niego maleńki skrawek nieba. A gdy gwiazdy błyszczały, czuł się, jakby trzymał je w łapkach. Ciepły kocyk otulał go, a cisza niosła sny o dalekich podróżach. „Dobranoc, gwiazdy” – szepnął i zamknął oczy, wtulony w ziemię, która zawsze była jego domem.