Krecik i zaczarowane ziarenko cierpliwości

— Bajka do czytania —

Mały Krecik mieszkał w swojej przytulnej norce na skraju łąki. Każdego ranka wyglądał przez okno i wdychał zapach rosy, a wieczorem lubił patrzeć na pierwsze gwiazdy. Pewnego dnia znalazł pod ziemią maleńkie, lśniące ziarenko.

Ziarenko było okrągłe i złote, a kiedy Krecik wziął je w łapki, poczuł przyjemne ciepło. – Musi być magiczne! – szepnął do siebie. Pobiegł do swojej przyjaciółki Mysi i pokazał jej skarb.

– Zasadźmy je! – zaproponowała Mysia. Krecik zgodził się z radością. Wykopali mały dołek, włożyli ziarenko i przykryli ziemią. Potem codziennie podlewali je kroplami deszczu zebranymi w liściu.

Minął dzień, drugi, a ziarenko ani drgnęło. Krecikowi zrobiło się smutno. – Nie chce urosnąć – powiedział z westchnieniem. – Może zrobiłem coś nie tak?

Mysia przytuliła go. – Nie martw się, czasem trzeba cierpliwie poczekać. Ziarenko wie, kiedy ma się obudzić. Krecik postanowił więc czekać, każdego ranka mówiąc ziarenku: „Dzień dobry” i opowiadając mu o tym, co widzi przez okno.

W siódmego dnia, gdy Krecik obudził się, zobaczył, że z ziemi wystaje maleńka zielona łodyżka. – Urosło! – zawołał szczęśliwy. Łodyżka rosła dalej, aż pojawił się na niej pączek, a potem… najpiękniejszy fioletowy kwiat, jaki Krecik kiedykolwiek widział.

Kwiat pachniał miodem i świecił delikatnie w ciemności. Krecik zrozumiał, że to nie magia, tylko cierpliwość sprawiła, że ziarenko mogło wykiełkować. Od tej pory, gdy coś nie udawało się od razu, Krecik mówił sobie: „Poczekaj, dobre rzeczy potrzebują czasu”.

Tego wieczoru Krecik położył się spać obok kwiatu, który stał na parapecie. Gwiazdy migały mu przez okno, a kwiat kołysał się lekko. Krecik zamknął oczy, czując spokój i wdzięczność za to, że umiał czekać. Dobranoc, mały Kreciku.