Krecik i skarb pod ziemią

— Bajka do czytania —

Mały krecik Karmelek mieszkał w przytulnej norce głęboko pod ziemią. Pewnego dnia postanowił, że znajdzie największy skarb na świecie – coś, co będzie błyszczeć jak złoto i świecić jak słońce.

Karmelek wziął swoją małą łopatkę i zaczął kopać. Kopał i kopał, a ziemia sypała się na wszystkie strony. Przeszedł obok korzeni starych drzew, minął podziemne strumyki i dotarł bardzo, bardzo daleko.

Po drodze spotkał myszkę Polcię, która wyglądała z norki. – Co robisz, Karmelku? – zapytała. – Szukam skarbu! – odpowiedział krecik. – A wygląda jak wielki, złoty guzik? – Polcia wzruszyła ramionami i poszła dalej.

Karmelek kopał jeszcze mocniej. Spotkał jeża Igiełkę, który zwijał się w kulkę. – Gdzie tak pędzisz? – zapytał jeż. – Znajduję skarb! – krzyknął krecik. – A czy pachnie jak świeże jabłko? – Igiełka powąchał powietrze i uśmiechnął się.

Krecik kopał aż do wieczora. Jego łapki były zmęczone, a nos miał pełen ziemi. W końcu usiadł i westchnął. – Nie ma tu żadnego skarbu – szepnął smutno. – Nic nie błyszczy, nic nie pachnie. Wróciłem z pustymi rękami.

Wtedy z norki wybiegła Polcia z kawałkiem sera, a Igiełka przyniósł dojrzałe jabłko. – Chcesz się podzielić? – zapytali. Karmelek spojrzał na przyjaciół i nagle zobaczył coś cudownego: ich oczy błyszczały jak gwiazdy, a śmiech brzmiał jak dzwoneczki.

– To jest skarb? – zdziwił się krecik. – Najprawdziwszy – odpowiedziała Polcia. – Bo przyjaciele są jak złoto, tylko cieplejsi i milsi. Karmelek uśmiechnął się i usiadł z nimi. Zjadł kawałek sera i jabłko, i poczuł, że jego norka jest najpiękniejszym miejscem na świecie.

Kiedy nastała noc, Karmelek wślizgnął się do swojego łóżka z mchu. Nad ziemią gwiazdy migotały cicho, a księżyc świecił srebrzyście. Krecik zamknął oczka i pomyślał: „Mam przyjaciół, mam ciepły domek – to mój największy skarb”. I zasnął spokojnie, słysząc tylko szum wiatru i bicie swojego małego serduszka.