Krecik i podziemne gwiazdki

— Bajka do czytania —

Mały krecik nazywał się Kopcio. Mieszkał z mamą w ciepłej norce pod ziemią. W dzień wszystko było w porządku – biegał po tunelach i szukał pysznych korzonków. Ale gdy zapadał wieczór, Kopcio robił się smutny. Nie lubił ciemności. Mama mówiła: – Zobacz, jak pięknie świecą gwiazdy. – Ale ja ich nie widzę – odpowiadał Kopcio i chował się pod kocyk.

Pewnej nocy Kopcio postanowił sam znaleźć gwiazdy. – Wykopię tunel aż do nieba! – powiedział dzielnie. Wziął swoją małą łopatkę i zaczął kopać. Kopał i kopał, coraz głębiej i dalej.

Po drodze spotkał dżdżownicę Zuzię. – Dokąd tak pędzisz? – zapytała. – Szukam gwiazd, bo mama mówi, że są piękne – odparł Kopcio. Dżdżownica uśmiechnęła się: – Gwiazdy są bardzo wysoko, daleko stąd. Ale może znajdziesz coś innego, co też świeci. I pokazała mu małe świecące punkciki w ścianie tunelu.

To były świetliki! Maleńkie żuczki, które w ciemności rozświetlały wszystko wokół. – Och, jakie ładne – szepnął Kopcio. – Wyglądają jak małe gwiazdki. Usiadł i patrzył, jak świetliki tańczą w powietrzu. Ciemność przestała mu przeszkadzać.

Kopcio wrócił do nory bardzo szczęśliwy. – Mamo, mamo! Znalazłem gwiazdki pod ziemią! – zawołał. Mama przytuliła go i powiedziała: – Każdy ma swoje gwiazdki, nawet jeśli nie widać ich z daleka. Ważne, żeby umieć je dostrzec.

Od tej pory Kopcio nie bał się nocy. Wiedział, że gdy zrobi się ciemno, może zejść do swojego tunelu i patrzeć na podziemne gwiazdki – świetliki. Albo po prostu zamknąć oczy i wyobrazić sobie, jak migoczą.

Kiedy leżał w swoim łóżeczku, mama otuliła go kocykiem. – Śpij słodko, Kopciu – powiedziała cicho. – Pamiętaj, że w ciemności też jest piękno. Kopcio westchnął i spojrzał w sufit, gdzie tańczyły małe świecące punkciki – może to świetliki, może gwiazdy, a może sny, które już nadchodziły.

I tak, z uśmiechem na pyszczku, krecik zasnął spokojnie, wsłuchany w ciszę nocy i cichutkie bzyczenie świetlików. Dobranoc, Kopciu. Dobranoc, mały odkrywco.