Krecik i srebrne serduszko

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej norce pod wielkim dębem mieszkał krecik Tofik. Miał mięciutkie futerko i różowy nosek, który węszył ciekawie na wszystkie strony. Pewnego słonecznego poranka Tofik wykopał tunelem na łąkę i zobaczył coś błyszczącego w trawie.

Było to maleńkie, srebrne serduszko na cieniutkim łańcuszku. Krecik podniósł je ostrożnie – mieniło się w słońcu jak prawdziwy skarb. „Czyje to może być?” – zastanawiał się Tofik. Postanowił oddać zgubę właścicielowi i wyruszył w las.

Po drodze spotkał mrówkę, która z westchnieniem próbowała przeciągnąć wielką igłę przez leśną ścieżkę. „Pomogę ci” – powiedział Tofik i swoimi silnymi łapkami przesunął igłę na drugą stronę. Mrówka uśmiechnęła się i podziękowała, a krecik poczuł ciepło w sercu.

Następnie natknął się na jeża Ignacego, który smutno rozglądał się za swoim ulubionym jabłkiem. Tofik zaczął grzebać w opadłych liściach i po chwili wyczuł coś twardego – to było jabłko! Jeż uradowany zapiszczał, a krecik ruszył dalej z uśmiechem.

Im bardziej pomagał innym, tym lżejsze stawało się srebrne serduszko. W końcu Tofik dotarł do starej sowy Heleny, która siedziała na gałęzi i płakała. „Zgubiłam wisiorek od babci” – łkała. Krecik bez wahania wyciągnął srebrne serduszko.

Sowa Helenka otarła łzy i założyła łańcuszek na szyję. „Dziękuję, Tofiku! Jesteś prawdziwym przyjacielem” – powiedziała. „Ale to ty miałaś największy skarb – dobre serce, które pomaga innym” – odrzekł krecik. Cały las rozświetlił się ciepłym blaskiem.

Zmęczony, ale szczęśliwy Tofik wrócił do swojej norki. Wdrapał się na miękkie posłanie z mchu i zamknął oczy. Przez okno wpadało srebrzyste światło księżyca, a na niebie migotały gwiazdy.

Nad lasem zapadła cicha, spokojna noc. Tofik westchnął błogo i szepnął: „Dobranoc, świecie”. I zasnął snem najpiękniejszym, bo snem spełnionego serca.