Krecik i gwiazdy

— Bajka do czytania —

Pod ziemią, w małej, przytulnej norce, mieszkał krecik o imieniu Krecik. Każdej nocy, gdy słońce chowało się za horyzont, Krecik wyglądał przez okno ze swojej norki i widział tylko ciemność. Ale słyszał od innych zwierząt, że nad ziemią są małe, świecące punkciki – gwiazdy.

Krecik bardzo chciał zobaczyć te gwiazdy. Pewnego wieczoru, gdy mama krecik poszła spać, on postanowił wykopać tunel w górę. Kopał i kopał swoimi małymi łapkami, aż w końcu znalazł się na powierzchni.

Gdy tylko wystawił głowę, zobaczył niebo pełne błyszczących gwiazdek. Były piękne! Ale wokół było tak cicho i ciemno, a wiatr poruszał trawami. Krecik poczuł, że jego serduszko bije szybciej. Zrobiło mu się trochę straszno.

Nagle obok niego pojawiło się maleńkie światło. To była świetlik, która przyleciała z pobliskiego ogrodu. „Nie bój się, mały kreciku” – powiedziała świetlik. „Gwiazdy są przyjaciółmi, ale to twoja norka jest twoim bezpiecznym miejscem.”

Świetlik usiadła na liściu obok Krecika i razem patrzyli na migoczące gwiazdy. Krecik po chwili poczuł się spokojniej. „Dziękuję” – szepnął. „Już wiem, że mogę wracać do domu, bo tam czeka na mnie mama i ciepły kocyk.”

Krecik podziękował świetlik i wrócił do swojego tunelu. Gdy wszedł do norki, poczuł znajomy zapach ziemi i usłyszał ciche chrapanie mamy. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Wiedział, że gwiazdy zawsze będą nad nim, nawet gdy jest pod ziemią.

Mama krecik obudziła się na chwilę i przytuliła go. „Widziałeś gwiazdy, kochanie?” – zapytała. Krecik skinął głową i zamknął oczy. Czuł się tak bezpiecznie, jak tylko w swojej norce. Sen przyszedł do niego szybko, niosąc sny o gwiazdach tańczących na niebie.

I tak mały krecik zasnął głęboko, a nad nim, na ziemi, gwiazdy świeciły cichutko, jakby mówiły: „Dobranoc, Kreciku. Dobranoc, dzielny odkrywco.” Cisza otuliła całą łąkę, a pod ziemią, w małej norce, zapanował spokój.