Bajka o krasnoludkach i sierotce Marysi

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała sierotka Marysia. Jej ciocia była zapracowana i rzadko miała czas na uśmiech, a Marysia często czuła się samotna. Pewnego dnia, gdy słońce chowało się za drzewami, dziewczynka poszła na spacer, by znaleźć trochę spokoju i przygody.

W gęstwinie starego lasu Marysia usłyszała cichutkie cmokanie. To mały krasnoludek w czerwonej czapeczce próbował dosięgnąć jagód na wysokim krzaku. Marysia bez wahania pomogła mu zebrać słodkie owoce. Krasnoludek uśmiechnął się szeroko i zaprosił ją do swojej wioski – miejsca, gdzie mieszkało mnóstwo krasnoludków.

Wioska krasnoludków tętniła życiem: jedni budowali domek z szyszek, inni piekli chleb w maleńkim piecu, a jeszcze inni szyli płaszcze z liści. Marysia patrzyła na to wszystko z zachwytem. Krasnoludki przyjęły ją z otwartymi ramionami i pokazały, jak pomagać sobie nawzajem w codziennych pracach.

Marysia szybko nauczyła się zbierać leśne poziomki, układać krzemienie do ogniska i pleść wianki z polnych kwiatów. Każda pomoc sprawiała, że jej serce stawało się lżejsze. Krasnoludek Iwo powiedział jej: „Kiedy dajesz innym, twoja radość rośnie, jak grzyby po deszczu.” Marysia uśmiechnęła się – po raz pierwszy od dawna czuła, że jest potrzebna.

Pewnego popołudnia Marysia znalazła małego zajączka, który zgubił się w lesie. Choć sama była zmęczona, postanowiła pomóc mu wrócić do mamy. Szukały razem pod paprociami i za starym pniem, aż w końcu spotkały szczęśliwą rodzinę zajączków. Zajączek podskoczył radośnie, a Marysia poczuła ciepło w sercu – to było coś piękniejszego niż wszystkie jagody.

Gdy zapadł zmrok, krasnoludki przygotowały Marysi miękki legowisko z mchu i suchych liści. Zaczęły śpiewać cichą kołysankę o gwiazdach, które strzegą snu każdego, kto pomaga innym. Marysia zamknęła oczy, wsłuchana w szum lasu i delikatny wiatr.

Nad wioską krasnoludków roziskrzyło się tysiącem gwiazd. Marysia leżała, patrząc w niebo, i wiedziała, że już nigdy nie będzie samotna. Przyjaźń i dobroć, którymi obdarzyła innych, wróciły do niej stokrotnie. Z uśmiechem na ustach zasnęła głęboko, a księżyc kołysał ją do snu złocistym blaskiem.

Dobranoc, Marysiu. Dobranoc, krasnoludki. Niech każdy, kto słucha tej opowieści, pamięta, że prawdziwe szczęście kryje się w małych, dobrych uczynkach.