Bajka o kreciku i jagodowym skarbie

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym kopczyku pod wielkim dębem mieszkał sobie mały krecik o imieniu Kropka. Kropka miał mięciutkie futerko i bardzo lubił kopać tunele. Pewnego dnia, kopiąc dalej niż zwykle, znalazł coś wyjątkowego.

Były to błyszczące, fioletowe jagody! Rosły w małej kryjówce pod korzeniami. Kropka nigdy nie widział tyle jagód naraz. Były słodkie i soczyste. Krecik ucieszył się bardzo i zaczął je zbierać do swojej norki.

Po chwili pomyślał: „Schowam je wszystkie dla siebie! Będę je jadł przez cały tydzień!”. Ale gdy tak siedział w swojej norce, usłyszał cichutkie pukanie. To była myszka Hania. „Kropka, co robisz? Masz może odrobinę jedzenia? Szukam orzeszków, ale wszystkie są schowane pod śniegiem.”

Kropka spojrzał na swoje jagody. Było ich naprawdę dużo. Mógłby się podzielić, ale trochę mu było żal. Wtedy przypomniał sobie, jak fajnie jest bawić się z Hanią i jak mu pomagała, gdy zgubił drogę do domu.

Więc Kropka uśmiechnął się i powiedział: „Mam coś lepszego niż orzeszki! Chodź, zobacz!”. Hania zajrzała do norki i zobaczyła jagody. „Ojej, jakie piękne! Czy mogę spróbować?” – zapytała nieśmiało. Kropka podał jej garść jagód.

Hania spróbowała i aż podskoczyła z radości: „Mniam! Są pyszne!”. Zaraz potem przyszedł też wiewiórek Franek, który usłyszał śmiechy. Kropka podzielił się jagodami także z nim. Franek uśmiechnął się szeroko i dał Kropce w zamian mały orzeszek.

Kiedy wszystkie jagody zostały zjedzone, Kropka, Hania i Franek usiedli razem w norce. Było im ciepło i wesoło. Kropka poczuł, że dzielenie się jest o wiele przyjemniejsze niż jedzenie samemu. Radość innych sprawiła, że jego serduszko było pełne.

Gdy zapadł zmrok, Kropka położył się w swoim łóżeczku z liści. Przez okno w norce widać było pierwsze gwiazdy. „Dobranoc, jagodowy skarbie” – szepnął i zamknął oczy. Wokół zapanowała cisza, a księżyc cichutko świecił nad kopczykiem.