Krasnoludek Kacper i zaczarowany orzech

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie mech jest miękki jak pierzyna, a jagody rosną wielkie jak piłki, mieszkał mały krasnoludek o imieniu Kacper. Miał czerwoną czapeczkę i zielone buty, a w ręce trzymał laskę z sękiem. Pewnego dnia, idąc na spacer, znalazł pod starym dębem coś błyszczącego – złoty orzech!

Kacper podniósł orzech i obracał go w dłoniach. Nagle zza liści wyskoczyła maleńka wróżka. „To zaczarowany orzech!” – powiedziała. „Spełni jedno twoje życzenie, ale tylko jedno. Użyj go mądrze.” Kacper aż podskoczył z radości. Już wiedział, czego chce – nowej, jeszcze bardziej czerwonej czapeczki albo domku z lukrowaną dachówką.

Zanim jednak zdążył pomyśleć życzenie, usłyszał smutne piszczenie. To była wiewiórka Kika, która płakała pod krzakiem. „Zgubiłam wszystkie orzechy, które zbierałam na zimę!” – łkała. Kacper spojrzał na swój złoty orzech i poczuł, że chce pomóc. Ale przecież to jedyne życzenie...

Po chwili wahania Kacper powiedział do orzecha: „Chcę, żeby Kika odzyskała swoje orzechy!” Orzech zajaśniał, a z dziupli w pobliskim drzewie posypały się orzechy – całe mnóstwo! Wiewiórka pisnęła z radości i przytuliła Kacpra. Ten uśmiechnął się, choć w głębi serca trochę żałował, że nie pomyślał o własnym prezencie.

Niedługo potem Kacper spotkał jeża Igorka, który utknął w gęstwinie jeżyn. „Boli mnie łapka, nie mogę wyjść!” – jęczał. Kacper chciał pomóc, ale nie miał już żadnego życzenia. Nagle pojawiła się wróżka. „Kacprze, widziałam, co zrobiłeś dla wiewiórki. Ponieważ podzieliłeś się swoim szczęściem, orzech da ci jeszcze jedną moc – moc przyjaźni. Wystarczy, że zawołasz swoich przyjaciół!”

Kacper zawołał Kikę, a ta przyniosła swoje orzechy, by zrobić mostek przez jeżyny. Inne krasnoludki usłyszały hałas i przybiegły z pomocą. Razem uwolnili jeża, a potem urządzili wielką zabawę z tańcami i śpiewem. Kacper patrzył na rozpromienione twarze przyjaciół i czuł, że to jest lepsze niż nowa czapeczka.

Wieczorem, gdy księżyc wszedł na niebo, Kacper wrócił do swojego domku w muchomorze. Położył się do łóżka, a przez okno widział migoczące gwiazdy. Pomyślał o tym, jak wiele radości przyniosło mu pomaganie innym. Uśmiechnął się i szepnął: „Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciele.” I zasnął spokojnie.

A gdzieś w kąciku leżał złoty orzech – już zwyczajny, bo cała magia przeszła w serce małego krasnoludka.